Sneeuw.


Zachtjes en fabelachtig dwarrelen de vlokjes naar beneden. De grijze lucht veranderd langzaam in blauw, met een ietwat goudgele gloed, terwijl de wereld transformeert in een wit wonderland. Lieflijk knerpt de sneeuw onder de schoenen van de wandelaars. Een jongetje maakt een sneeuwpop, zijn zusje een sneeuwengel terwijl zijn vader en moeder elkaar inpeperen met sneeuw en zich als alles bevroren is terugtrekken voor een kop warme chocolademelk. Om zich ’s avonds rond het haardvuur te scharen, en misschien als het broertje en zusje slapen nog een extra broertje of zusje te maken. De romantiek zit in de lucht.

Een meisje glijdt uit, haar vriend helpt haar omhoog terwijl ze lachend verder wandelen door het witte park. De mutsen en uggs worden uit de kasten getrokken. De sledes tevoorschijn gehaald om van de kunstmatige parkheuvels af te glijden. De schaatsen worden snel geslepen om sierlijk over het bevroren landschap te dansen. Nooit komen er zoveel mensen naar buiten om het weer te bewonderen.

De wereld, Nederland maakt zich op voor dat wat sinds vijftien jaar niet meer mocht geschieden. Zelfs De Kamer mengt zich in de wonderlijke discussie. De Elfstedentocht. Als het dan toch nooit gebeurt moet het maar een nationale feestdag worden. En dan het liefst niet op zondag. Het personeel van de Nederlandse Spoorwegen heeft toch al vrij genomen in de Neerlandsche vrieskou die werd voorspeld als een horrorwinter, waarom de rest van Nederland dan door laten werken? Maar Nederland leeft, werk of niet, geniet, viert het jaargetijde.

Op het perron staat men gemoedelijk met elkaar te praten. Over de wonderlijke sneeuw die net uit de lucht is komen vallen. Warmpjes staat men tegen elkaar aan, met een kopje koffie of thee. Langzaam volgen er meer mensen, het perron stroomt voller en voller. Mensen mixen, staan allemaal gezellig met elkaar om de knetterende warmtepilaar op het perron dat zich vult met de warmte van forenzen. De wereld lijkt langzamerhand een betere plaats te worden. Niemand ergert zich meer aan de drukte, niemand dringt meer voor, niemand is meer boos op de medepassagiers. Ergernis is ver te zoeken tussen de reizigers.

En op dat moment, het moment dat de wereld veranderd in een sprookje. Alles oplicht door de glinsterende sneeuw. Op dat moment denk ik maar één ding. Dit alsjeblieft nooit meer.

Advertenties

Een Reactie op “Sneeuw.

Reacties zijn gesloten.