DeJaap.nl: No-lands


Het is al zo’n vijf jaar hetzelfde: op de derde maandag, of hoe deze ook maar mag vallen, van augustus, zo wanneer iedereen een enorme kater heeft omdat De Hemel weer tot een einde is en er weer ruim een half jaar in spanning wordt gezeten of De Hemel volgend jaar weer beschikbaar is, roep ik dat ik volgend jaar écht meega. Lowlands. Ook vorig jaar vlak voor de kaartverkoop. We hadden wilde plannen. Vier laptops, een nacht lang doorhalen met bier en andere verdovende middelen, samen in onze slaapzak in de digitale wachtrij. Ik beloofde aan anderen dat ik lekker een pilletje zou meedoen, aan nog anderen dat we samen zouden dansen. En aan niemand dat hij/zij bij mij in de tent mocht. Lowlands, a la, maar mijn tent is van mij. Ik kan alles altijd gemakkelijk roepen: ik ga toch nooit naar Lowlands.

Om de simpele reden dat ik niet van festivals – maar Lowlands is écht anders – houd. Het Bevrijdingsfestival houd ik ongeacht de muziek hooguit een uurtje of zes vol, London Calling betreft slechts een avond en aan al het andere waag ik me niet eens. De Gay Pride wist ik drie dagen vol te houden. Misschien omdat ik net aangeschoten genoeg was me beledigd te voelen dat vrouwen wegliepen wanneer ze hoorden dat ik op mannen viel. En ook net aangeschoten genoeg was om me door de mensenmassa te wringen. Het gevolg was overigens een week slapeloosheid door iedere keer bij het sluiten van mijn ogen alle gezichten van het hele weekend voor me te zien en Carly Rea Jepsen me goedbedoeld in slaap probeerde te zingen. Dramatisch.

Het zou wel een fascinerend experiment zijn. Ingelise op Lowlands. Donderdagmiddag met veel jolijt de tent op zetten, raskampeerder, echt, genieten van bier onder een partytent met olijke lichtjes, slingers, ballonnen en Vans. (Ik schaf alvast Vans aan.) Alsof het vakantie is. Lekker met mijn toiletrolletje onder de arm naar dixiland. En dan die vrijdag. Opgesloten. Tussen mensen. Mensen in korte spijkerbroekjes met Vans eronder. Hoop ik, anders val ik zo uit de toon. Dansen bij alternatieve bandjes. De Foo Fighters zijn zó mainstream. Intelligent discussiëren over literatuur en politiek en ondertussen verleidelijk glimlachen naar de mooie mannen met ontblote bovenlijven. Gniffelen om de grote baas van Lowlands wanneer Halbe – hij zet nooit voet op Lowlands – Zijlstra op het podium staat. Geen straf. Maar dan wordt het zaterdag. Ik word melancholisch, blij, verdrietig, boos, ‘geïnspireerd’, geïrriteerd, vies, bezweet, ik durf niet een uur in de rij te staan voor de douches. Ik word bot tegen de mooie mannen die tegen me praten, ik maak BN’ers boos omdat ik zoals gewoonlijk weer eens niet weet dat ze superberoempt zijn. Dan wil ik naar huis. Verdwijnen, zonder iets te zeggen, zoals meestal. Maar dat kan niet. Nog tweeënhalve dag in die brandende zon met dat ellendige humeur. Zodat ik daarna kan twitteren dat ik #LL13 zó mis.

Maar dat heb je dus allemaal niet bij Lowlands. Lowlands is zó anders.

 

Dit stuk verscheen eerder op cult.dejaap.nl

Advertenties