Necrologie van 2011 (maar dan in willekeurige volgorde).


2011 is het jaar waarin…

… ik alweer geen vakantieliefde had. Gelukkig misschien ook maar. Al die drama. Daar kan ik helemaal niet tegen.
… ik glorieus faalde op de School voor Journalistiek. Voor 0,3 punten had ik mogen blijven.
… ik in ruil voor de SvJ een baan in de muziekwereld kreeg. Het lot was mij goed gezind, en ik gelukkig.
… ik op de gastenbank zat bij De Wereld Draait Door. En iedereen zich afvroeg wanneer ik wat zou gaan zeggen. In werkelijkheid zat ik daar als groupie van Felix Rottenberg.
… ik gedumpt werd door een man die All You Need Is Love: The Love Mansion meer zag zitten dan mij. Ik haat Robert ten Brink en zijn programma dan ook nog steeds intens.
… een man, een jongeman weliswaar een column over mij schreef in een bekend vrouwenblad. Hij vond het overigens niet nodig mijn gehele naam in deze veer-in-de-reet-prikkende column te gebruiken, en verbasterde het tot ‘Inge’. Waarvoor ik hem nog steeds niet vergeven heb.
… ik in de geweldigste wijk van Utrecht kwam te wonen. Nobody messes with Ondiep. Mijn overbuurman is overigens in september vertrokken, en nog steeds niet terug.
… het zoontje van Matthijs van Nieuwkerk dacht dat ik met hem wilde daten. Er kan veel misgaan in communicatie.
… ik Amsterdam beter leerde kennen dan ooit. De kroegen vooral.
… ik David Bowie accepteerde als één van mijn beste vrienden.
… ik voor het eerst een echte wijnproeverij had.
… ik voor het eerst een protest bijwoonde. Die over de cultuurbezuinigingen. Om verslag te doen, welteverstaan.
… een Volkskrant-columnist zijn bovenlichaam ontkleedde omdat mijn compagnon en ik het koud hadden. Ik betwijfel of hij er zich nog iets van herinnert.
… ik voor het eerst naar Het Toneel ging.
… ik mijn enige goede voornemen niet haalde. De Ontdekking Van De Hemel zou in 2011 uit. Helaas.
… ik besloot nog maar een keer 19 te worden. Toen dat niet beviel maar besloot tegenwoordig leeftijdloos door het leven te gaan.
… ik voor het eerst een vibratorautomaat tegen kwam. Dat schijnt dus heel normaal te zijn.
… mijn fiets werd vastgeketend aan een vouwfiets. Ook vouwfietsen haat ik nog steeds intens.