Recensie: Lady Gaga – ARTPOP


Wie dacht dat het een eendagsvlieg betrof toen hij het nummer Just Dance hoorde, had het mis. Waar Lady Gaga in 2008 doorbrak met dit nummer, is ze inmiddels uitgegroeid tot een wereldster. Een opvallende. Met een evenzo opvallend nieuw album: ARTPOP.

Lady Gaga werd in 1986 geboren als Stefani Joanne Angelina Germanotta in de Upper West Side van New York. Op haar twintigste tekende ze een contract bij een platenlabel waar ze nummers schreef voor onder andere de Pussycat Dolls en Britney Spears. In 2008 is het tijd voor haar debuutalbum en de rest is nu al bijna geschiedenis.

Waar Lady Gaga in 2008 doorbrak met het fijne popplaatje The Fame, heeft ze inmiddels een fikse transformatie doorgemaakt. Niet alleen qua uiterlijk, ook Gaga’s muziek evolueert langzaam door. Wie The Fame, The Fame Monster (2009), en Born This Way (2011) opeenvolgend hoort, zal weinig verrast zijn bij ARTPOP. Maar wanneer The Fame en ARTPOP vergeleken worden, lijkt er een heel nieuwe artiest te zijn ontstaan in de afgelopen vijf jaar.

Rauwer en vuiger

ARTPOP is rauwer, harder en vuiger dan de voorgaande albums van Gaga. Haar inspiratie lijkt ze niet alleen bij Andy Warhol vandaan te halen, zijn stijl heette tenslotte pop-art, met de vele muzikale en tekstuele verwijzingen naar de ruimte lijkt ook David Bowie begin jaren 70 een inspiratie te zijn. Een mooie parallel: Bowie schreef in ’71 het nummer Andy Warhol voor zijn grootste inspiratie: Andy Warhol.

Wat muziek betreft is Gaga uiteraard geen Bowie: op ARTPOP schroomt ze niet veel gebruik te maken van elektronica. Swine is een dancenummer en ook Gypsy is prima geschikt voor een dansfeestje. Het overgrote deel is fijne pop met wat extra synthesizers. Wat het echt vuiger maakt, is de stem van Gaga. Ze schreeuwt, gilt en is op sommige momenten vals. En dat alles past precies bij de muziek, geeft het net even iets meer het gevoel dat je erbij zou moeten krijgen. Ze bewijst wederom dat perfectie en schoonheid niet per definitie samengaan. Sterker nog: de bewuste imperfectie in haar zang maakt de muziek alleen maar beter.

Harde woorden

Niet alleen muzikaal gezien is dit album een stuk harder. Waar Gaga in Bad Romance nog redelijk verbloemt wat haar seksuele wensen zijn, is ze op ARTPOP een stuk directer. Welke posities in bed ze graag aanneemt (G.U.Y), op wie ze masturbeert (Sexxx Dreams) en ze is verslaafd aan, eh, de liefde (MANiCURE). Ook is er plaats voor liefdesliedjes: Gaga brengt een ode aan ontwerpster Donatella Versace, op het nummer Donatella.

In alle opzichten is ARTPOP onbeschaamd. Grenzen zijn niet aan Gaga besteed, zowel op muzikaal als tekstueel. Provocerend, relatief vernieuwend zonder zo vreemd te zijn dat ze haar fans kwijtraakt. Experimenteel maar geslaagd.

Dit stuk verscheen eerder op ThePostOnline.nl

Advertenties