Recensie: Carmien Michels – Wij Zijn Water


De apocalyps is een populair thema voor zowel films als in de literatuur. Maar meestal wordt er gekozen voor de periode ná de apocalyps, de tijd dat het kwaad al geschied is en de mens het overleven opnieuw moet uitvinden. In Wij Zijn Water kiest Carmien Michels ook voor dit thema. Maar dan net even iets anders. De apocalyps lijkt eraan te komen, maar of de wereld écht vergaat, zal de lezer nooit weten.

Carmien Michels (1990) kiest voor een bijzonder idee. Een groep personen die in eerste instantie niets met elkaar te maken lijken te hebben dan dat ze bij elkaar in de buurt wonen, vertellen allemaal los hun eigen verhaal. Ieder in zijn of haar eigen hoofdstuk. Een meisje dat fantaseert over haar buurvrouw, een man die een ark bouwt om de zondvloed te overleven, een vrouw die haar man vermoordde en sindsdien geen woord meer zegt. Nog vier andere personages komen aan het woord om hun houvast in het leven te zoeken.

Weinig beeldend

Het zijn veel personages, soms is dat verwarrend. Wie was Maddy ook alweer, en wat was er nou toch met Joseeke? De namen staan keurig bovenaan de hoofdstukken aangegeven, maar zo nu een dan is het even teveel om te onthouden. Ieder personage wordt vanuit de ik-vorm geschreven en er wordt weinig beeldend geschreven.

Michels kiest ervoor om weinig te zeggen en veel te laten zien. Zo verdrinkt het kleine jochie Max in één hoofdstuk bijna. Dat wordt niet beschreven, de lezer komt daar alleen achter omdat Max’ gedachtenkronkels worden opgeschreven. Het is knap hoe de lezer zich op zulke momenten verbonden voelt met het personage waarover wordt geschreven.

Veel personages

Het zijn veel personages. Ondanks dat alle personages een duidelijk eigen karakter hebben, is het misschien teveel. Naarmate het boek vordert, worden de personages meer met elkaar verbonden. Zo zorgt Sue op ten duur voor Maddy en zit Elena bij Sue binnen. Sue is wat dat betreft een rode lijn in het verhaal: alles en iedereen is met haar verbonden.

Maar dat maakt niet alle personages even nuttig. Niet ieder verhaal eindigt wanneer het boek eindigt. Sommige losse eindjes lijken vergeten te worden afgeknoopt en laten daarom een leeg gat over. Er zijn slechts vier personages die het einde van het boek ook écht een einde hebben. Dat is jammer, wat verbondenheid qua personages lag er voor Michels nog een enorme kans.

Eindeloos doorlezen

Ondanks dat is het een prettig boek om te lezen. Het is ietwat surrealistisch en absurd, maar de personages zijn toch menselijk. Soms zijn ze ongemakkelijk, maar niet de ongemakken die iemand nooit gehad heeft. Vooral Max is een intrigerend personage dat bijna zijn eigen boek verdient.

Michels schrijft vlot en creatief, ze kiest mooie woorden waar ze prachtige zinnen uit weet te bouwen. Dat maakt dat de lezer verder wil blijven lezen tot het boek uit is. Ondanks dat het einde niet helemaal bevredigend is.

Dit stuk verscheen eerder op ThePostOnline.nl

Advertenties