Recensie: Shakira – Shakira


In 2009 leek het na She Wolf gedaan te zijn met Shakira. Niks meer latina, meer een marketingmachine. We hoorden haar nog even tijdens het WK 2010 met Waka Waka (This Time for Africa), maar daarna haalde ze in Nederland niet echt meer een hoge positie in de hitnoteringen. Tot ze in januari samen met Rihanna het nummer Can’t Remember To Forget You uitbracht. Een bijzonder duo in combinatie met een onwijs sexy clip. Afgelopen week kwam het bijbehorende album Shakira uit.

De Colombiaanse zangeres was vier toen ze leerde buikdansen. Als ze op haar tiende een talenwedstrijd wint, krijgt ze de kans een album op te nemen. Op haar dertiende tekent ze het contract en neemt ze de nummers op die ze tussen haar achtste en dertiende heeft geschreven. In Latijns-Amerika gaat het al snel goed met de zangeres, wereldwijd breekt ze echter pas door in 2001 met het nummer Whenever, Wherever, waarna het bijna vanzelf gaat qua hits. Nobelprijs voor de Literatuur-winnaar Gabriel García Márquez omschrijft Shakira en haar muziek als: “De muziek van Shakira heeft een sterk persoonlijke inslag, die niet lijkt op de muziek van iemand anders en niemand anders kan zo zingen of dansen zoals zij dat kan, ongeacht leeftijd, met zo een onschuldig aandoende sensualiteit.”

Reguliere pop, maar dan beter

Shakira’s gelijknamige album heeft even tijd nodig om te bezinken. Het album heeft niet echt een lijn, Shakira gaat van liefdesverdriet naar liefdesliedjes. Muzikaal gezien varieert ze van pop a la Pitbull tot pop a la Avril Lavigne om af te wisselen met wat meer country of ballads. Wat die variatie betreft gaat Shakira met haar nieuwe album terug naar een versie van Laundry Service zoals die in deze tijd gemaakt zou zijn. Hitpotentieel, leuke woordspelingen in de teksten zonder geproduceerd te lijken om alleen maar te scoren. De ver-Amerikaanste Shakira die we in 2001 leerden kennen.

Voor popbegrippen is Shakira een rockchick, ze schroomt niet echte instrumenten te gebruiken of af en toe een gitaar met distortion. Ondanks dat haar muziek pop in de reinste vorm is en toegankelijk voor iedereen, weet ze zich wel te onderscheiden. Dat lukt op dit album niet alleen door de instrumenten en keuze van opgenomen nummers, maar ook wederom door haar bijzondere stem en manier van zingen. Ondanks de diversiteit op het album, is de opbouw goed gekozen waardoor het geen bij elkaar geraapt zooitje liedjes wordt.

Typisch Shakira

Helaas weet ze zich niet op alle nummers zo te onderscheiden. Dare (La La La) lijkt als hitje geschreven. Het nummer verbaast vooral omdat Pitbull er niet in meerapt. Dansbaar, een irritant synthesizergeluidje, onverstaanbare zang en iets over een dancefloor. Wel, scoort bij het grote publiek, ook belangrijk. The One Thing is een nummer dat niet zozeer is geschreven om te scoren. Wel doet het nummer enorm denken aan de puberpop van Avril Lavigne, zowel muzikaal als qua tekst. Een hitje om a la Pitbull te scoren is te vergeven, dit nummer doet daadwerkelijk af aan het album.

You Don’t Care About Me, Cut Me Deep (met Magici), 23 en Medicine (met Blake Shelton) maken de eerder genoemde nummers goed. Het zijn nummers waarop Shakira’s stem ten volste tot zijn recht komt in combinatie met muziek die het best bij haar past. Cut Me Deep doet ergens zelfs een beetje denken aan Objection (Tango) (2001) door het snelle ritme, de gitaar en de aanwezige drum. Aangevuld met fijne trompetjes is dit nummer perfect. You Don’t Care About Me is een minimalistisch nummer met een staccato ritme en even staccato zang in de coupletten. Geen vrolijk nummer, maar het zit muzikaal gezien fijn in elkaar waardoor het blijft hangen en gerust nog een keer opgezet kan worden. 23 is een fijn country-achtig liefdesliedje en heeft daarbij een originele achtergrondzanger: Shakira’s zoontje Milan van net een jaar oud is te horen aan het eind van het nummer.

Het kostte een paar luistersessies, maar Shakira is een album om tevreden mee te zijn, op de twee genoemde nummers na. Eindelijk weer eens toegankelijke pop die niet meteen vervalt in geschreeuw van Pitbull met herriegeluiden voor in de club op de achtergrond. Gewoon echte muziek, niet te moeilijk, wel ontzettend fijn om naar te luisteren.

Dit stuk verscheen eerder op ThePostOnline: Cult.

Advertenties

Een Reactie op “Recensie: Shakira – Shakira

Reacties zijn gesloten.