FILM: Jimmy’s Hall


Ierland staat tegenwoordig toch vooral gelijk aan rust, mooie landschappen en het gezellige Dublin. Maar nog niet heel lang geleden woedde er op het stuk eiland een revolutie. Nog geen 100 jaar geleden bezette het Britse leger het land. Na een hevige strijd en een burgeroorlog, is het in de jaren 30 iets rustiger in het lang. De tijd waarin Jimmy’s Hall zich afspeelt.

Jimmy’s Hall is gebaseerd op het waar gebeurde verhaal van Jimmy Gralton, een politiek activist in Ierland in de jaren ’30. Dat klinkt extremer dan het is, het enige waar Jimmy actie mee lijkt te voeren, is het dorpshuis, Jimmy’s <emhall. Daar faciliteert hij ruimte voor lessen in kunst, literatuur, boksen, dans en muziek. Het is vlak na de revolutie, de katholieke kerk heeft de macht. Die menen dat zij het enige recht hebben om onderwijs te geven, en doen er alles aan om Gralton dwars te zitten.

Politiek vs. romantiek

Ondanks dat er af en toe ruimte is voor een opstootje waarin de kerk Jimmy en zijn vrienden dwarszit, is Jimmy’s Hall niet spannend. De film is vooral tragisch, en kabbelt voort met pessimistisch stemmende gebeurtenissen. Je ziet hoe Gralton worstelt en zijn best doet, maar toch wordt tegengewerkt door de kerk. De kerk die allesbepalend wil zijn, en dat uiteindelijk ook blijkt te zijn.

Ook is er ruimte voor romantiek, maar niet teveel. De romantiek wordt niet al te breed uitgemeten, het is een subtiel zijspoor van de film. Bovendien een belangrijk zijspoor, al snel wordt duidelijk dat er iets speelt tussen de getrouwde Oonagh en Jimmy. Dat ze wat voor hem voelt wordt tot het eind van de film niet zozeer duidelijk door de affectie die ze elkaar tonen, maar wel door hoe Oonagh wat er ook gebeurt achter Jimmy blijft staan. Het is een mooie keuze om de romantiek als zijspoor te gebruiken, en niet als hoofdlijn van het verhaal. Het politieke aspect is in dit verhaal veel interessanter dan het romantieke.

Vreemde focus

Filmtechnisch gezien kiest regisseur Ken Loach voor prachtige plaatjes van het Ierse landschap. Groene weides, uitgestrekte velden en landweggetjes, oude huisjes en vooral ook kiest hij ervoor om ‘normale’ mensen in beeld te brengen. Geen knappe acteurs met gebleekte tanden en gecorrigeerde neuzen. Je kijkt naar echte mensen. Alleen is het jammer dat die prachtige plaatjes soms nogal vreemd worden gefocust. Op sommige momenten wordt er op en heel klein detail gefocust, waardoor de rest van het shot niet scherp is. Dat doet af aan de prachtige plaatjes, en begint op zekere momenten ook wel vervelend te worden. Alsof er niet goed gekeken is of het shot wel gelukt is.

Jimmy’s Hall is een prachtige maar aangrijpende film. De kijker wordt meegesleurd in de goede bedoelingen van Jimmy Gralton. Hij wil de gemeenschap bijeen brengen en houden, hij wil onderwijzen en hij wil dat mensen plezier hebben. Toch wordt hij ondanks zijn overduidelijk goede bedoelingen dwarsgezeten. Het mooiste stuk van de film kan helaas niet uitgelicht worden. Dat is de laatste scene. Deze scene laat precies zien waar Jimmy voor staat en waarvoor hij het deed. Een van de mooiste afsluitende scenes in tijden.

Advertenties