Ambitieuze Meisjes: Onverwacht inzicht


Deze column verscheen eerder bij Ambitieuze Meisjes.

De zomer is één van de belangrijkste momenten om als culturele website te laten zien dat je erbij hoort. Als eindverantwoordelijke voor de cultuursectie van ThePostOnline, waar we veel aandacht proberen te besteden aan muziek, probeer ook ik ieder jaar weer accreditatie te krijgen voor festivals zodat we verslag kunnen doen.

Vorig jaar rende ik al dolblij rondjes door kantoor toen bleek dat we als één van de weinigen perskaarten kregen voor het Engelse festival Glastonbury. Ook Best Kept Secret, Welcome to the Village, Solar, Sziget, deBeschaving en Exit volgden. Maar Lowlands blijft toch altijd lastig. De accreditatie is streng.

Lowlands

Dit jaar probeerden we het uiteraard gewoon weer. Eerst het nieuwe zusje van Lowlands, Down The Rabbit Hole. Het was best een verrassing dat we twee perskaarten kregen. Ik besloot voor het eerst zelf naar een festival te gaan om verslag te doen. Dat beviel bijzonder goed. Ook voor Lowlands besloot ik het weer te proberen. En ja hoor: we kregen twee kaarten. Een fotopas en een schrijfpas.

Samen met fotograaf Jelmer Visser ben ik het weekend afgereisd naar het festivalterrein. Mijn Lowlandsontgroening. En wat is dat festival een feest. Overal live muziek, winkeltjes, Concerto/Plato als middelpunt voor akoestische instores en signeersessies, kunst, literatuur en heel erg veel relaxte mensen. Waar ik dacht dat ik een driedaags festival nooit vol zou houden, kan ik nu niet wachten tot het seizoen weer begint.

Nieuwe inzichten

De vele accreditaties dit jaar waren al een hoogtepunt op zich, maar ook mij heeft het inzichten gegeven die ik niet verwacht had. Jarenlang dacht ik dat ik groot zou worden met schrijven over literatuur, kunst en toneel. Verhalen. Maar schrijven over muziek blijkt een stuk leuker te zijn dan ik dacht. Niet de recensies, muziek moet je horen om er een oordeel over te vellen. Recensies horen er nou eenmaal bij. Maar het verhaal van een muzikant, een festival of een concert vertellen is fantastisch. Hoe beleeft de muzikant het? Hoe reageert het publiek? Hoe ziet het eruit? De lezers deel laten uitmaken van een concert.

Na het seizoen ben ik meer gaan interviewen. Voornamelijk muzikanten. Ook zij bleken stuk voor stuk interessante verhalen te hebben. Een visie op muziek. Een verhaal waarom ze muziek zijn gaan maken. Of, misschien nog wel de meest intense, Qeaux Qeaux Joanes die vertelde dat ze de ziekte van Lyme heeft. Uiteindelijk werd het interview dat een half uur zou duren, een gesprek van ruim drie uur.

Prettig

Soms brengt een jaar iets wat je niet zou verwachten. Zo ben ik over muziek gaan schrijven omdat ik vond dat we er meer mee moesten doen. Nog steeds heb ik niet de ambitie muziekjournalist te worden, noch zal ik mezelf ooit zo noemen, maar ik haal er bijzonder veel plezier uit. Een per ongelukke doch prettige ontdekking. Ik baalde misschien dat ik al jaren amper tijd heb om zelf muziek te maken, maar het erover schrijven maakt me minstens zo gelukkig.

Wat 2015 brengt is uiteraard nog een verrassing. Maar ik hoop dat ik tot minstens zulke leuke inzichten kan komen. Ouder worden blijkt door dit soort dingen veel leuker dan verwacht.

Ik hoop dat alle Ambitieuze Meisjes komend jaar net zo gelukkig gaan worden van hun werk als ik. We bespreken het de volgende meet up!

Beeld: Jelmer Visser

Advertenties

Een Reactie op “Ambitieuze Meisjes: Onverwacht inzicht

Reacties zijn gesloten.