Donderdagdeuntjes: Tame Impala en Iron and Wine & Ben Bridwell


Iedere donderdag bespreek ik in Donderdagdeuntjes drie fijne platen die ik op de deurmat heb gekregen. Deze week wegens de weinige releases in de zomer zijn dat er even twee. Kort maar krachtig. Of niet zo krachtig. Maar in ieder geval áltijd platen die ik met plezier heb beluisterd in de afgelopen week. Vandaag in Donderdagdeuntjes: Tame Impala en Iron and Wine & Ben Bridwell.

Tame Impala – Currents

tame-impala-currents
Mocht je Tame Impala nog niet kennen en Kevin Parker alleen kennen als ‘die man die samenwerkte met Mark Ronson’, dan is het tijd om Currents te luisteren. Zeker als je Daffodils tof vond. Het album is uitgebracht op gekleurd vinyl, althans, als je er vroeg bij bent. Currents, het nieuwe album van Tame Impala, is voor de eerste persing geperst op paars en geel vinyl. En een band als Tame Impala, die moet je eigenlijk wel op vinyl luisteren. Ook Currents heeft weer de psychedelische vibe die we zo goed van de band kennen. De Australische band weet met de dertien nummers weer een hypnotiserende plaat neer te zetten. De plaat begint met Let It Happen, een bijna acht minuten durend nummer dat je meteen in meesleurt in wat de rest van het album gaat worden. Betoverende synthesizers, catchy maar niet cliché gitaarrifjes en natuurlijk de stem van Kevin Parker die niet de boventoon voert maar fungeert als één van de instrumenten. De plaat gedijt als één geheel en is zowel lekker op de achtergrond als om echt even voor te gaan zitten en te luisteren. Het is bijna jammer dat je ‘m af en toe moet omdraaien.
Benieuwd? Luister Currents en oordeel zelf!

Iron and Wine & Ben Bridwell – Sing Into My Mouth

iron-wine-ben-bridwell-sing-into-my-mouth
Een totaal andere plaat maar minstens zo meeslepend is Sing Into My Mouth. Singersongwriter Samuel Beam, beter bekend als Iron and Wine, heeft de handen ineen geslagen met Ben Bridwell, de frontman van rockband Band of Horses. Ook op deze plaat blijft Bridwell hangen in zijn melancholische sfeer, hoewel dit keer meer in countrystijl. Huilende gitaren en bescheiden piano’s. Vooral de huilende steel guitar voert de boventoon op het album, een rode draad die steeds terugkomt. Geen album waar je perse vrolijk van wordt omdat de sfeer er lekker inzit, wel een plaat waar je muzikaal gezien gelukkig van wordt. Iron and Wine en Bridwell weten country op een toegankelijke manier uit te voeren en laten zien dat het nog steeds geen saai genre is. En dat het dat ook nooit zal worden.
Benieuwd? Luister Sing Into My Mouth en oordeel zelf!

En, beste verjaardagscadeau ooit, morgen verschijnt Shockwave Supernova van Joe Satriani. Die durf ik te tippen zonder het hele album gehoord te hebben. Maar ik ben dan ook gek op gitaren die worden bespeeld door kundige gitaristen.

Advertenties