Vergeten liedjes: The Outsiders – CQ


In de rubriek Vergeten Liedjes bespreek ik om de week liedjes die het niet waard zijn om vergeten te worden doch wel vergeten dreigen te worden. Vandaag: The Outsiders – CQ.

Begin april verscheen Wally Tax – Leven en lijden van een outsider van journalist en historicus Rutger Vahl. Hoe het op mijn bureau terecht is gekomen, weet ik niet, maar een biografie over een muzikant lees ik met plezier. Zeker als ik een artiest niet zo goed ken, zoals bij Wally Tax en ‘zijn’ The Outsiders het geval was. Tijd om de discografie van de band die van korte levensduur was eens door te worstelen.

Hoewel, die korte levensduur is natuurlijk maar relatief. De band was officieel actief van 1964 tot 1969, maar werd in 1960 al opgericht. Wally Tax, de man om wie de band eigenlijk toch een beetje draaide, was toen twaalf. De band kende tot het eind van de jaren 90 revivals. De band wordt beschouwd als één van de grootste nederbietbands, maar lijkt de nieuwe generatie toch niet helemaal te bereiken. Zo langzamerhand begint de muziek van de band ook te verdwijnen uit de Top 2000.

Voorloper

Dat terwijl The Outsiders muzikaal gezien een voorloper is van heel wat hedendaagse bands. Naast het jaren 60-gitaargeluid met af en toe wat psychedelische invloeden, hadden een aantal nummers van CQ, de plaat van vandaag, vandaag gemaakt kunnen zijn. Misfit en Doctor zijn een heerlijke indierock nummers, Datzelfde geldt voor Man on the Dune en Happyville. Dansbaar, een beetje vuig en heerlijke sixties gitaarsolo’s. Maar dan nog met dat rommelige, ongepolijste. Het mocht allemaal nog best een beetje vies. Zsarrahh, CQ, The Bear en Wish You Where Here With Me Today zijn de ietwat experimentele uitspattingen. De balans tussen nummers die nu hits hadden kunnen zijn, mits ze wat strak waren getrokken, en experimentele nummers is perfect.

Van Gogh

Wie meer over de band en dan voornamelijk Wally Tax wil weten, doet er goed aan het boek open te slaan. In 25 relatief korte hoofdstukken neemt Vahl de lezer in toptempo mee in het leven van Tax, de ups en vooral ook downs van de band en schetst hij een mooi beeld van Amsterdam in de jaren 60 en 70. Tax was op z’n zachtst gezegd een excentriek persoon en had nogal de neiging dingen te verdraaien. Vahl heeft daarom zo goed als elke uitspraak gecontroleerd bij andere bronnen. Daarmee geeft hij niet alleen een mooi, maar ook een betrouwbaar beeld van de muzikant. Alle extra bronnen zijn achterin te vinden, samen met een mooie discografie. Als bonus wordt elk hoofdstuk geïllustreerd met een songtekst van een grote muzikant.

In 2002 wordt hij nog geïnterviewd, vlak nadat er een cd-box is uitgekomen waar The Outsiders een prominente plek op inneemt. Het boek citeert: “Met mij gaat het net zo lopen als Vincent van Gogh: bij leven zwaar ondergewaardeerd, maar na zijn dood werd alles wat hij had gedaan ineens goud waard. Alleen had-ie er toen geen sodemieter aan. Stelletje teringlijers.” Die kan zit er inderdaad wel een beetje in. Ik heb er in ieder geval weer een favoriete band bij.

Advertenties