Donderdagdeuntjes: The Libertines, Destroyer en Yo La Tengo


Iedere donderdag bespreek ik in Donderdagdeuntjes drie fijne albums die ik heb gehoord. Kort maar krachtig. Of niet zo krachtig. Maar in ieder geval áltijd platen die ik met plezier heb beluisterd in de afgelopen week. Vandaag in Donderdagdeuntjes: The Libertines, Yo La Tengo en Destroyer.

The Libertines – Anthems For Doomed Youth

unnamed
Ineens waren ze weer terug: The Libertines. Het werd haast voor onmogelijk gehouden. De band, opgericht in 1997, ging na twee albums in 2004 uit elkaar. Het drugsgebruik va Pete Dorothy brak de band op. Dat hij daarna nog inbrak bij mede-oprichter Carl Barat werkte ook niet mee. Toch gebeurde juli vorig jaar het onmogelijke: The Libertines deden een reünieconcert in Hyde Park in Londen en daarop volgde een tour waar ze onder andere de Heineken Music Hall mee aandeden. Een jaar later zijn ze terug: morgen verschijnt Anthems For Doomed Youth. Het onbezonnen, Britse indiegeluid is nog steeds te horen, maar de mannen zijn volwassener geworden. Rustiger zonder de pit te verliezen. Na ruim tien jaar zo terugkomen, beter kan het bijna niet.

Destroyer – Poison Season

unnamed-2
Van een heel ander kaliber is het nieuwe album van de Canadese indieband Destroyer, nét iets eerder opgericht dan The Libertines. Geen standaard bezetting van gitaren, een bas, een drum en een zanger, Destroyer haalt veel meer uit de kast. De naam doet vermoeden dat het om een keiharde metalband gaat, maar Destroyer wisselt op Poison Season af tussen zogenoemde lullabies en meer dansbare tot serieuze, experimentele nummers. De bezetting is voornamelijk een verzameling van saxofoons, trompetten, violen, een piano, percussies en hier en daar een doorsnee gitaar of drum. Het worden bijna saaie instrumenten als je ziet wat Destroyer voor elkaar krijgt met de instrumenten die je normaal met jazz of klassiek zou associeren. De associatie met Bowie wordt vaak gemaakt, en dat is begrijpelijk. Ook Poison Season is expertimenteel en gaat alle kanten op. En doet heel af en toe denken aan Let’s Dance of Scary Monsters.

Yo La Tengo – Stuff Like That There

Yo_La_Tengo-2015-Stuff_Like_That_There_cover_high_res
Wel eens van Yo La Tengo gehoord? Kan goed kloppen. Hoewel de band al sinds 1984 bestaat, blijft een écht grote doorbraak uit. De recensies zijn lovend, maar het grote publiek lijken ze niet echt te bereiken. Hoe dat komt? Het ligt in ieder geval niet aan de kwaliteit van de muziek die wordt gemaakt. Ook op Stuff Like That There maakt de band weer heerlijke americana. De muziek neigt soms zelfs meer naar country dan americana. Het album bestaat voornamelijk uit covers van klassiekers. Zo wordt de countryklassieker I’m So Lonesome I Could Cry van Hank Williams in een geheel nieuw jasje gestoken, terwijl Friday I’m In Love van newwaveband The Cure niet veel afwijkt van de akoestische versie van het nummer. Stuff Like That There is een geslaagd coveralbum. Niet alle nummers zijn in eerste instantie te herkennen, en dat maakt het luisteren extra avontuurlijk.

Advertenties