Aan de poorten van de hemel/hel met Mika


Het is inmiddels ruim acht jaar geleden dat we kennis maakten met Mika. Zijn Grace Kelly veroverde de wereld. Sindsdien horen we met enige regelmaat wat van de Brits-Libanese zanger. Met zijn nieuwe album No Place In Heaven is er een nieuwe tour, daarmee doet hij een niet uitverkocht, maar desalniettemin volle Heineken Music Hall aan.

Onder luid gejuich verschijnt Mika op het podium in de Heineken Music Hall. Maar al snel is het stil. A capella zet Mika No Place In Heaven in, de titelsong van zijn nieuwste album. Het daarnet zo uitbundige publiek is doodstil en kijkt verwonderd naar de zanger. Mika zet hiermee de toon: hij is de artiest en wij als publiek doen wat hij wil. Met zijn energie is dat overigens niet echt een groot probleem, hij sleurt zijn publiek al vanaf het eerste nummer moeiteloos mee in de richting die hij op wil.

Hemel en hel

Het decor bestaat uit een caravan en het woord ‘Heaven’ dat uit lichtjes bestaat. Alsof je backstage bij een shady circus staat, waar na de voorstelling nog even een goed feestje wordt gevierd. De caravan transformeert elk nummer naar iets nieuws: van een orgel met een podium ervoor tot cartooneske borden erboven die de cover van Mika’s debuut Life In Cartoon Motion lijken uit te beelden. Wat dat betreftis Mika’s stijl het afgelopen decennium niet veranderd. Dat blijkt ook halverwege de show, wanneer het doek achter de muzikanten naar beneden valt. We bevinden ons nu niet meer in het trailerkamp van een circus, het trailerkamp bevindt zich nu aan de poorten van de hemel of hel. Maar net hoe de lichten worden gebruikt.

Alleen het decor is al fenomenaal, dat in combinatie met Mika’s fantastische band, sterke stem en eindeloze energie maakt de show van begin tot eind vermakelijk. Mika is een entertainer. Een arrogante, de show draait om hem. Maar zijn publiek verliest hij nooit uit het oog. Meerdere keren neemt hij zijn publiek mee op het podium om een gesprekje te voeren, en tijdens het nummer Under Water laat hij het publiek eerst zachtjes en dan uit volle borst meezingen. Een magisch moment. Iedereen zingt mee. Want als Mika wil dat we meezingen, dan zingen we mee. Daar is niets tegen in te brengen.

Zoektocht

Religie, cartoons en de zoektocht naar zichzelf (‘mag ik wel naar de hemel? Ben ik goed genoeg als mezelf?’) lijken een belangrijke inspiratie voor Mika. Regelmatig komen deze drie dingen terug in de show die goed in elkaar zit. Het is bijna theater. Ook de setlist zit goed in elkaar: Mika wisselt goed af tussen alle vier de albums en vergeet niet zijn hits ook gewoon te spelen. Meestal in een net iets andere versie dan op het album. Bij Grace Kelly dirigeert hij zijn band het ritme en zijn publiek het applaus. “Just because I fucking can”, zegt hij daarover met een ontdeugende glimlach. Hoogtepuntje is als niemand minder dan Paul de Leeuw op het podium komt. Niet omdat het Paul de Leeuw is, wel omdat de twee een heerlijke chemie hebben en knullig een duetje proberen te zingen.

Mika is een entertainer in hart en nieren. Hij is een bandleider, een fantastische zanger en songwriter. Zijn energie is tomeloos, en dat is aan het eind ook wel in zijn stem te horen. Maar hart en ziel gaan er tot het laatste moment in. Een show om wekenlang op te teren dankzij Mika’s enthousiasme en talent.

Advertenties