Donderdagdeuntjes: Orange Skyline, Metric, Lana del Rey


Iedere donderdag bespreek ik in Donderdagdeuntjes drie fijne albums die ik heb gehoord. Kort maar krachtig. Of niet zo krachtig. Maar in ieder geval áltijd platen die ik met plezier heb beluisterd in de afgelopen week. Vandaag in Donderdagdeuntjes: Orange Skyline, Metric en Lana del Rey.

Orange Skyline – An Introduction

w718.8f717
In hun thuisstad Groningen stonden ze dit jaar op Eurosonic, en dat is niet voor niets. Orange Skyline is een veelbelovend bandje uit het noorden van het land. Indie, garage, pop, een vleugje rock, alles komt terug in An Introduction, het nieuwe mini-album van de jongemannen. Net de Arctic Monkeys uit hun beginjaren, en dat is best een compliment. De liedjes zijn iets makkelijker mee te zingen, maar minstens zo dansbaar. De gitaarrifjes zijn heerlijk, blijven hangen maar zijn niet zo cliché dat ze snel vervelen. Dansbaar komt trouwens ook terug in de show, mocht je zin hebben in een energiek, ga Orange Skyline zien. Ze zijn ongetwijfeld binnenkort weer eens bij je in de buurt.

Metric – Pagans in Vegas

metric-pagans-in-vegas
Wat verder hier vandaan, namelijk Canada, komt de band Metric. Maken minstens zo dansbare indierock, maar hebben daar een flinke berg electro aan toegevoegd. Een beetje Depeche Mode in een nieuw en meer indie jasje én met een vrouw die de zang verzorgt. Emily Haines heeft een ietwat schorre, lage stem. Het geeft precies de sfeer die de muziek afmaakt. Pagans in Vegas wisselt tussen dansbare, misschien iets té vrolijke nummers, dromerige nummers en nummers die in de jaren 80 gemaakt hadden kunnen worden. In ieder geval levert het wel een heel fijn album op.

Lana del Rey – Honeymoon

Schermata-2015-09-09-a-16.53.07
The Great Gatsby heeft Lana del Rey goed gedaan. Waar ze eerst depressie propagandeerde als een fantastisch fenomeen, heeft ze nu de jaren 20 to 50 om als gimmick te gebruiken. Een stuk beter. En daarmee is haar muziek ook een stuk beter geworden. Honeymoon is het nieuwe album van de zangeres en daarop lijkt Del Rey gekalmeerd te zijn. Ze lijkt haar stijl te hebben gevonden en daarin doet ze het goed. Op Honeymoon zijn wederom rustige nummers te horen, een beetje dramatisch maar dankzij de muzikale omlijsting wordt het geen zeuren. Sommige nummers doen denken aan oude jazz, terwijl er in andere nummers weer inspiratie wordt gehaald uit americana. Honeymoon is een heerlijke plaat om mee te ontspannen. Het blijft altijd een beetje vlak qua sfeer, maar voor wie goed luistert, is er genoeg te horen in de muziek.

Advertenties