Vergeten liedjes: Grace Jones – Island Life


In de rubriek Vergeten Liedjes bespreek ik om de week liedjes die het niet waard zijn om vergeten te worden doch wel vergeten dreigen te worden. Vandaag: Grace Jones – Island Life.

Soms heb je een aanleiding nodig om een artiest weer onder het digitale stof vandaan te halen. Dat gebeurde bij Grace Jones toen het bericht langskwam dat ze uithaalde naar Beyoncé, Lady Gaga, Miley Cyrus, Nicki Minaj en vele andere grote artiesten van het moment. Ik kende de muziek van Jones, wist een beetje waar ze vandaan kwam, maar deze harde uitspraken, die ze doet in haar nieuwe boek, vond ik een goede reden om haar muziek weer eens aan te zetten. En na een beetje resarch blijkt Jones al mijn hele leven zo af en toe terug te komen, zowel in haar muziek, stijl, persoonlijkheid en als actrice.

Alles laten vallen

Ja, ik ben inderdaad een beetje op de cover afgegaan, de iconische cover van Island Life trok me enorm. Heeft me in muziek uit de decennia 70 en 80 nog nooit teleurgesteld. En daarbij is Island Life een ideale plaat om mee te beginnen, compilaties zijn sowieso altijd een goed idee als je een artiest wil leren kennen.

Bijna vijftig minuten lang heb ik alles laten vallen wat ik aan het doen was. Ik was vergeten wat een prachtige stem deze vrouw heeft. De combinatie tussen de jaren 70 en 80 en haar bijzondere, lage en krachtige stem maakt het compleet. Helaas vergeten we dat, I’ve seen that face before (onlangs prachtig gecovered door Kovacs) is allang verdwenen uit de Top 2000 en La vie en rose (cover van Édith Piaf) zakt ieder jaar weer verder naar beneden. Het zou me niks verbazen als ‘ie dit jaar vergeten wordt.

Het album heeft iets exotisch, iets disco’s en tegelijk het typische jaren 80-geluid. Dat laatste geluid komt vooral terug op het experimentele Private Life, op de dansbare popmanier op Love is the Drug en Slave to the Rythm.

Stijl

Maar buiten haar muziek, is Jones’ persoonlijkheid en stijl ook een reden haar niet te vergeten. Op haar 17e verhuisde ze met haar ouders naar New York, waar ze theater studeerde voor ze met modellenwerk begon. Ze vertrok al snel naar Parijs, waar ze regelmatig in het gezelschap van Jerry Hall, de ex van Mick Jagger, topless naar feestjes ging. Toen ze op een avond op de tafel stond te zingen, werd ze ontdekt. Haar muziekcarriere gaat goed, maar Grace wil zich meer op acteren richten. Ze speelde al in wat kleine, artistieke films, maar ze wil een commerciële rol. Ze bemachtigt de rol in de Bond-film A View To A Kill, naast Roger Moore. Mijn persoonlijke favoriete Bond.

Verder viel Jones vooral op door haar uitgesproken stijl en haar (wan)gedrag. Zo werd ze opgepakt voor cocaïnebezit, werd ze uit een vliegtuig gezet vanwege wangedrag en gaf ze haar minnaar ten onrechte als vermist op. Een beetje rebellie hoort er stiekem een toch bij. Jones bewijst in ieder geval dat je als vrouw naast talent ook heel veel ballen en een sterke persoonlijkheid nodig hebt om te worden wat je wil. Er wordt mijn generatie tenslotte constant vertelt dat we kunnen worden wat we willen, we hebben alleen wel vrouwen als Grace Jones nodig om ons te laten zien hoe dat eigenlijk moet.

Ballen

Haar muziek mag misschien verdwijnen van de Nederlandse radio, gelukkig zorgt Grace Jones er zelf ook hard voor dat ze niet vergeten wordt. Met recentelijk een nieuw album en een autobiografie op komst blijft ze in beeld. Deze vrouw heeft de benodigde beauty, brains en ballen. En de visie, waar ze zo op hamert dat de popsterren van nu het niet hebben. Wat mij betreft komt I’ve Seen That Face Before (Libertango) dit jaar lekker weer terug in de Top 2000. En hoog ook. Want wat een prachtig nummer.
island-life-52e4d0a9ac345

Advertenties

2 Reacties op “Vergeten liedjes: Grace Jones – Island Life

  1. Ik ben direct getriggerd om te luisteren! Ik had ook laatst gelezen dat ze had uitgehaald naar popartiesten, maar wist toen nog niet echt wie ze was. Afijn, eventjes zoeken op Spotify dus :D!!
    Leuk stukje!

    Xxxxxx

    Like

Reacties zijn gesloten.