Donderdagdeuntjes: BØRNS, Riverdistrict, Sunday Kids


Iedere donderdag bespreek ik in Donderdagdeuntjes drie fijne albums die ik heb gehoord. Kort maar krachtig. Of niet zo krachtig. Maar in ieder geval áltijd platen die ik met plezier heb beluisterd in de afgelopen week. Vandaag in Donderdagdeuntjes: BØRNS, Riverdistrict en Sunday Kids.

BØRNS – Dopamine

unnamed
De piepjonge Garrett Borns, beter bekend als BØRNS heeft zijn eerste album uitgebracht, en dat is me een fijne plaat. Hoewel de jongeman geboren en getogen is in Amerika, doen zowel zijn naam als zijn muziek vermoeden dat hij uit Scandinavië komt. Zijn muziek klinkt als Zweedse dreampop. Psychedelische synthesizers, vervormde gitaren, zanglaag op zanglaag op zanglaag. Het levert een heerlijk dromerig plaatje op die een terechte naam heeft: Dopamine. Je wordt er blij van. Zo nu en dan heeft de plaat wat weg van de eerste nummers van Lorde, dan gaat hij weer terug naar de jaren 80 om vervolgens weer échte dreampop te maken. Zijn stem heeft een lekker breed bereik, waardoor het niet snel verveelt.

Riverdistrict – Kansas Anymore

a1784240433_10
De Utrechter Tim Nolet is de geestelijk vader van Riverdistrict. Een band die alternatieve pop maakt, een beetje naar de surfstijl van de Beach Boys hangt, een beetje psychedelica verwerkt en tegelijk ook dichtbij de indiepop en klassieke singersongwriters blijft. De band, inmiddels is het allang niet meer alleen Tim die Riverdistrict belichaamt, kent op Kansas Anymore precies genoeg melancholie om lekker in balans te blijven. Er wordt lekker afgewisseld tussen uptempo nummers en ballads. De ideale muziek om in de auto aan te zetten terwijl je een lange roadtrip maakt naar een onbekende bestemming. Die mystiek, de onbekende bestemming, die weet Kansas Anymore prima te vangen.

Sunday Kids – Sweet One

Sunday-Kids-Sweet-One-Cover
Sunday Kids is een Amsterdamse band die in 2013 debuteerde. De vierkoppige formatie combineert heel wat Amerikaanse stijlen en de muzikale historie van het land. Een beetje Pearl Jam, een beetje Slash, maar vooral ook heel erg veel eigen interpretatie en invulling. Sweet One is 16 oktober uitgekomen, maar had makkelijk ergens in de jaren 80 gemaakt kunnen zijn. Hij ligt heerlijk in het gehoor en kwalitatief gezien is er ook weinig op aan te maken. Oude rock, een vleugje psychedelica en vooral een hele hoop details om naar te luisteren. En dat door een paar jongemannen uit Amsterdam. Daar mogen we als Nederland best trots op zijn.

Advertenties