Donderdagdeuntjes: Sia, Bloc Party, Dream Theater


Iedere donderdag bespreek ik in Donderdagdeuntjes drie fijne albums die ik heb gehoord. Kort maar krachtig. Of niet zo krachtig. Maar in ieder geval áltijd platen die ik met plezier heb beluisterd in de afgelopen week. Vandaag in Donderdagdeuntjes: Sia, Bloc Party en Dream Theater.

Sia – This Is Acting

Sia-This-Is-Acting-2016-1200x1200
Sia is productiever dan ooit. Niet alleen schrijft ze aan de lopende band nummers voor andere artiesten, alles wat ze overhoudt zingt ze gewoon zelf in. Dat levert het nieuwe album This Is Acting op. Waar je de meeste albums wel redelijk in een genre kunt plaatsen, gaat Sia alle kanten op. Van het dramatische Alive en Bird Set Free tot Move Your Body, welke niet zo misstaan in een gemiddelde discotheek. Of een Cheap Thrills, dat ook door Rihanna gezongen had kunnen worden. Stuk voor stuk goede nummers, alleen voor de luisteraar soms een beetje verwarrend. Ach, zolang Sia het zingt, ben ik tevreden.

Bloc Party – HYMNS

1500x1500sr
Het is ruim vier jaar terug dat we voor het laatst wat van Bloc Party hoorden. Daarna was het doodstil om de band. Gelukkig is Bloc Party terug met het album HYMNS. Hoewel de titel doet vermoeden dat het album volstaat met heilige ballades, is dat niet bepaald het geval. Bloc Party is goed meegegaan met de tijd, maar heeft wel het eigen geluid behouden. Dat komt ongetwijfeld ook door de sprekende, zuivere stem van Kele Okereke. Het is allemaal minimalistischer, elektronischer, maar vooral nog steeds even dansbaar en een tikkeltje experimenteel. En vooral een heel erg relax album.

Dream Theater – The Astonishing

dreamtheatercoverjpg
In een totaal ander straatje valt Dream Theater. Wie van verhalende muziek houdt, kent de band waarschijnlijk al van binnen en buiten. The Astonishing is de nieuwste creatie van de band, noem het gerust een rockopera. Het album van de progressieve metalband bestaat uit twee aktes waarin twee personages de hoofdrol spelen. De 34 nummers kennen heel wat interludes om te breken. Die zorgen ervoor dat het album een beetje futuristisch aandoet. Met ruim 130 minuten aan luistermateriaal, is het alsof je in een film zonder beeld bent beland. Niet bepaald toegankelijk, wel de moeite om een kans te geven. Dream Theater trekt weer vanalles uit de kast qua experimenteren met maat- en instrumentenwisselingen, vraagt veel van je aandacht maar weet de hele tijd te verrassen.

Advertenties