De soundtrack van… Martijn Crama


Iedere week hoor ik bekende en minder bekende muziekmensen uit over wat zíj nou eigenlijk luisteren. Deze week is dat Martijn Crama. Hij managed vanuit zijn bedrijf Music United onder andere IX en Stefany June. Daarnaast geeft hij een dag per week les op de Popacademie in Enschede. “Verder ben ik een meer dan verdienstelijke keukenprins en mag ik graag amateuristisch filosoferen.”

De soundtrack van… Vroeger

Kiezen. Kiezen. Kiezen. Drie grootheden zijn platgedraaid thuis: The Beach Boys, The Beatles, Paul Simon en Neil Young.
Volgens mij spelen veel vaders luchtgitaar. De mijne ook. En volgens mij deed hij dit ook op het legendarisch nummer Good Vibrations, waar, zo blijkt achteraf, bijzonder weinig écht goede luchtgitaar momenten in zijn. Maar dat weerhoudt mijn vader niet. Ook kan je op deze track prima, licht infantiel, vocalen op mee zingen.

De soundtrack van… Je jeugd

Als mannetje van dertien doe je niets liever dan voetballen. Althans, ik. Met je matties afspreken waar en hoelaat je een potje ging doen. Voetbalschoenen al wél aan doen, of nog niet? Noppen slijten immers harder als je er al mee op de stoep loopt richting het trapveldje, maar je wilde ook weer geen tijd verdoen aan schoenen wisselen. En dit koppel ik –op een voor mij nog niet verder te verklaren logische manier- aan No Diggity van Blackstreet. Ik stond met mijn mond vol tanden te kijken en luisteren (was het MTV, of toch TMF?) hoe bizar tijdloze en moderne groove er werd neergezet door een marionet. Deze track gooit me weer helemaal terug naar de pre-puberteit, en toen wist ik het ook al zeker: wat een kn-ei-ter van een hit is dit!

De soundtrack van… Een verliefdheid

Hier heb ik ook jeugdherinneringen bij. Mijn grote liefde relateer ik enorm aan Maybe I’m Amazed. Een romantische song pur sang. Wat een typisch doetje ben ik toch. Mijn interpretatie van Paul McCartney’s tekst vertelt je kernachtig twee eigenschappen van verliefdheid: bewondering en kwetsbaarheid.

De soundtrack van… Liefdesverdriet

De tearjerk koning. Het kan er maar één zijn: Damien Rice. Zet deze Elephant aan, iedere vezel die zich miserabel voelt komt onvervalst bloot te liggen. Succes gegarandeerd.

De soundtrack van… Het ultieme goede gevoel

Op dit moment is dat Hey Ya! van OutKast. Een vleugje nostalgie, maar vooral een groove waar je zo idioot blij van wordt. Deze track laat mij van die soulvolle fingersnaps het luchtruim in vingerknippen, terwijl ik met gebogen beentjes, licht heupwiegend probeer over te brengen hoe hard dit swingt. Hoe het komt? Een legendarische nieuwjaarsborrel zorgde voor een hoop euforie en intense pret toen deze de revue passeerde.

De soundtrack van… Een roadtrip

Balthazar. Punt. Hoe heerlijk kan je daar op wegdromen en genieten van waar je bent. Moeilijk om één liedje te kiezen, maar probeer eens met je neus tegen het raam terwijl landschappen aan je voorbij flitsen, je níét een blije vrije vogel te voelen met zo’n track op je koptelefoon. Precies. Onmogelijk.

De soundtrack van… Een dag werken

Muziek en werk is wat bij mij in elkaar geweven is. Een groot deel van mijn muziekconsumptie is gedurende het werken. Een positieve vibe vind ik lekker in de muziek, zodat het werk wordt voortgestuwd. Ik ben zo iemand die ook makkelijk afgeleid is van teveel ‘herrie’ tijdens het werken. Queens of The Stone Age of zoals mijn kantoorgenoten vaak Deftones opzetten als ik te veel tuthola muziek heb gedraaid: leuk, maar niet langer dan een uurtje.
Nee, dan is Ray toch wel de ultieme werkmuziek…

En tot slot: je favoriete nummer aller tijden?

Een vader vragen om z’n lievelingskind te noemen, dat gevoel. Ik ga niet voor mijn usual suspects van Neil Young (Mr Soul) of The Beatles (Come Together) . Laat ik een track pakken die heel veel super belangrijke elementen pakt die mij aanspreken in muziek. Eenvoud. Riff. Groove. Rafelrandje. Neuriebaar. Energie.

Beeld: Tanya Kangur

Advertenties