Pippin: een coming of age-verhaal in een absurdistisch jasje


Een guilty pleasure noem ik het liever niet, maar dat ik musicals fantastisch vind, is nou niet iets dat ik van daken schreeuw. Zonde eigenlijk want, een goede musical brengt toneel en muziek perfect samen. En laten muziek en toneel nou twee hobby’s zijn die ik wél graag van de daken schreeuw. Toen de Tony Award-winnende musical Pippin naar Carré zou komen, wilde ik dan ook niets liever dan ‘m zien. Toen ik gisteren een kaartje in de handen gedrukt kreeg, was ik dan ook als een klein meisje zo blij.

Want waar haal je mensen vandaan die kunnen acteren, zingen, dansen, turnen én het illusionisme beheersen? Op Broadway. Theater Carré haalt sinds dit jaar ieder jaar een Broadyway-musical naar Amsterdam, onder de noemer Broadway aan de Amstel. Sinds een week draait Pippin in het oude circustheater. Toepasselijker kan het bijna niet.

Voldoening

Pippin gaat over Pepijn, de verwarde zoon van Karel de Grote. Hij komt net van de universiteit af, waar hij met vlag en wimpel geslaagd is voor zijn diploma. Eenmaal thuis valt hij in het gat waar bijna iedereen invalt wanneer hij zijn diploma heeft gehaald: wat moet ik met mijn leven? Hoe word ik een bijzonder persoon, hoe vind ik voldoening en wat maakt leven nou het leven waard?

Lees ook: War Horse in Theater Carré

Pippin probeert van alles. Vechten in de oorlog, seks, de troon, reizen, het gewone leven en het leven vol magie. De makers van Pippin hebben de boel niet in een saai stuk gehuld: ruim twee uur lang bevind je je in een magisch circus dat ergens laveert tussen ouderwets Amerikaans cabaret, een circus uit de jaren 40 en een grote mensen-Disneyfilm. Er wordt rondgeduikeld, gespronken, gegooid met mensen en fakkels, al zingend gehoelahoept, geklommen, geklauterd. Een écht circus, dát is het decor voor Pippin’s zoektocht.

Wijze les

En natuurlijk wordt er heel veel gezongen, het blijft tenslotte een musical. Vooral Pippin blijkt naast een goede acteur ook een bijzonder goede zanger. Naast heel veel magie en acrobatiek, is er in Pippin vooral ook heel veel ruimte voor een lach. De musical zit vol kleine grapjes. Vooral het feit dat de Leading Lady, de circusdirectrice, men er af en toe even op wijst dat we in een musical zitten, maakt het interactief. Zo heeft ze af en toe commentaar op de speelstijl van bepaalde acteurs en sommeert ze haar medespelers dingen te doen.

Naast het feit dat je twee uur lang wordt opgezogen in de magie van het circus, kom je er gaandeweg achter wat de levenslessen van Pippin zijn. Wat is nou het doel van het leven, waarin vind je voldoening? Pippin komt daar op een onverwachte manier achter. En dat zorgt voor een onverwacht einde. En een wijze les voor iedere net afgestudeerde twintiger die zijn heil zoekt in dezelfde dingen als Pippin. Je hebt niet alleen een magische avond, je hebt ook nog een beetje denkvoer. Van mij mag Carré wel elke zes weken een Broadway-musical naar Amsterdam brengen.

Advertenties

5 Reacties op “Pippin: een coming of age-verhaal in een absurdistisch jasje

Reacties zijn gesloten.