Donderdagdeuntjes: Lukas Graham, Weezer, Bibio


Iedere donderdag bespreek ik in Donderdagdeuntjes drie fijne albums die ik heb gehoord. Kort maar krachtig. Of niet zo krachtig. Maar in ieder geval áltijd platen die ik met plezier heb beluisterd in de afgelopen week. Vandaag in Donderdagdeuntjes: Lukas Graham, Weezer en Bibio.

Lukas Graham – Lukas Graham

Lukas-Graham_Cover_Final[1]
Op 1 april mogen er dan heel wat grappen worden uitgehaald, er worden ook heel wat serieuze zaken afgehandeld. Zoals de release van Lukas Graham, het debuut van Lukas Graham. Je weet wel, die van het briljante liedje 7 Years. Dat nummer zit wat mij betreft zowel muzikaal als tekstueel enorm goed in elkaar. En nu komt de band uit Denemarken eindelijk met een volledig album. Lang niet helemaal zo emotioneel en rustig als 7 Years, dat zijn alleen Better Than Yourself en What Happened To Perfect. Take The World By Storm is melancholisch dansbaar, terwijl Mama Said meer klinkt als Hard Knock Life (uit Annie) en Funural weer jazzy invloeden kent. Opvallend is dat eigenlijk het hele album zo de radio opkan. Mijn favoriet is toch wel Drunk in the Morning of Don’t You Worry ‘Bout Me. De stem van frontman Lukas gaat mij in ieder geval niet snel vervelen, deze gaat wel even op repeat.

Weezer – Weezer (White Album)

thewhitealbum
De band uit Los Angeles is dit jaar alweer 24 geworden. Een kleine anderhalf jaar na Everything Will Be Allright in the End komt Weezer met Weezer (The White Album). Om maar even in de lijn der traditie te blijven, heeft dit vierde album dat Weezer heet alleen een ander kleurtje. Verder is het redelijk te zien als een heerlijk Weezer-album. Rockende nummers met een klein melancholisch ondertoontje, natuurlijk altijd de omlijsting van scherpe teksten. Bij nummers als California Kids en (Girl We Got A) Good Thing is het lastig om stil te blijven zitten. Bij de rest kun je vooral lekker rocken. Vreemde eend in de bijt, en dat komt vooral door de piano die in dit nummer de boventoon voert, is Jacked Up. Endless Bummer doet wat Beach Boys-achtig aan. En dat staat ze prima.

Bibio – A Mineral Love

bibio-a-mineral-love-album
Mijn concentratie is het best bij rustige, electronische muziek, die een beetje jazzy, soms zelfs wat funky aanvoelt. Ik was dan ook erg content met het achtste album van Bibio, A Mineral Love. Bibio, dan gaat het niet over de muggensoort, maar over de Engelse singer-songwriter Stephen Wilkinson. Zijn muziek is een beetje experimenteel. Het is vooral de muziek die de boventoon voert, de zang dient een beetje als extraatje. Perfect om mee te werken wat mij betreft. Dertien nummers lang wordt je meegesleurd in de dromerige wereld van Wilkinson. Fijn is ook de samenwerking met Gotye, die te horen is op The Way You Talk. De stem van Gotye past prachtig bij de muzikale stijl van Bibio op dit nieuwste album.

Advertenties