Mijn redenen om mijn vrijheid wél te vieren


Op 5 mei vier je de bevrijding. We zijn namelijk vrij en daar moet je blij mee zijn. Tot een paar jaar terug was dat iets vanzelfsprekends: we krijgen vanaf de basisschool mee dat we 4 en 5 mei vieren, verder staan we er niet echt bij stil. De enige keer dat we echt bij de bevrijding stilstaan, is op een Bevrijdingsfestival.

Identiteit

Pas de afgelopen jaren ben ik er over na gaan denken wat vrijheid nu eigenlijk is voor mij. Voor mij als freelancer, journalist, blogger, maar ook voor mij als diplomaloos en vrijgezel. Die laatste twee worden nog wel eens gezien als mislukt of zielig, terwijl ze voor mij juist vrijheid betekenen. Ik had namelijk de vrijheid om te stoppen met studeren, iets waar ik doodongelukkig van werd.

Maar ook het vrijgezel zijn is vrijheid. Ik heb namelijk als vrouw de kans om een carrière op te bouwen en me daar volledig op te focussen, ik word niet gedwongen een man te vinden. Ik word (door de meeste mensen) niet meer gezien als een kindermachine, laat staan dat ik mijn identiteit moet ophangen aan een man. Sterker nog: als ik wil, kan ik ook met een vrouw trouwen. Net als dat ik de vrijheid heb me te conformeren aan oude tradities, en na het trouwen te stoppen met werken om voor de kinderen en het huishouden te zorgen.

Geen verantwoording

Ook als freelancer ben ik vrij. Ik hoef niet elke dag op gezette tijden naar hetzelfde kantoorgebouw, het idee alleen al benauwt me op dit moment. Ik kan werken waar ik wil en wanneer ik wil. En als een klus klaar is, kan ik in het vliegtuig stappen om ergens anders een avontuur te beleven. De enige tegen wie ik verantwoording hoef af te leggen, is de Belastingdienst. Gelukkig heb ik dan weer de vrijheid om daar een boekhouder voor in te huren.

Lees ook: Ambitieuze Meisjes: Het jaar van… Ingelise

Vanzelfsprekend is dat niet. Er zijn ontelbaar veel mensen die deze vrijheden niet hebben. Denk alleen al aan het dichtbije Turkije, dat op dit moment regelmatig journalisten arresteert en beboet, of zelfs vasthoudt. Columniste Ebru Umar mag van de autoriteiten niet eens het land uit. En daar vlakbij heb je Syrië, waar mensen zo wanhopig zijn dat ze liever verdrinken dan in hun thuisland te blijven. Waar ik mijn thuisland het liefst continu ontvlucht, hebben zij geen keuze. Denk aan Afrika, waar dankzij El Nino niet eens gegeten en gedronken kan worden. Zit ik dan, met mijn kopje koffie croissant, lekker wakker te worden op het balkon.

Vanzelfsprekend

Vrijheid is niet zo vanzelfsprekend. Natuurlijk leven we in een land waar heel veel mis is, misgaat en nog mis zal gaan. Maar al zolang als ik leef, heb ik onwijs veel vrijheid gekend. Dat brengt ook zorgen met zich mee, moeite, en het gaat niet altijd over rozen. Maar ik kan mijn leven indelen zoals ik dat wil. Sidenote: als het misgaat is het natuurlijk ook weer geheel mijn eigen fout.

En het feit dat die vrijheid niet zo vanzelfsprekend is, daar mogen we best wat vaker bij stilstaan. Ruim 70 jaar geleden was het oorlog, mijn opa en oma waren niet vrij. Hun ouders zaten in het verzet, om te véchten voor die vrijheid. Zodat ik nu een blog kan tikken over waarom ik dat vier. En hoe. Ik vier de vrijheid vandaag met hetgeen dat me het allergelukkigst maakt: muziek en familie. Om er nog maar even extra bij stil te staan hoeveel geluk ik heb met mijn vrijheid. In goede en slechte tijden.