Donderdagdeuntjes: Con Brio, Jacob Collier, Sara Watkins


Iedere donderdag bespreek ik in Donderdagdeuntjes drie fijne albums die ik heb gehoord. Kort maar krachtig. Of niet zo krachtig. Maar in ieder geval áltijd platen die ik met plezier heb beluisterd in de afgelopen week. Vandaag in Donderdagdeuntjes: Con Brio, Jacob Collier en Sara Watkins.

Con Brio – Paradise

con-brio-paradise-album-cover
Con Brio moet de ultieme combinatie van rock (‘n’ roll) en funk zijn. Scheurende, distorted gitaren in combinatie met heel veel blazers voeren de boventoon. De ene keer is de hoofdrol voor de rock, de andere keer voor de funk. Altijd als begeleiding voor de stem van Ziek McCarter. Zijn stem is een soort combinatie tussen Michael Jackson en Beth Hart. Het emotionele van Jackson (inclusief een minstens net zo mooie kopstem), het enorm krachtige van Hart. Ziek gooit letterlijk alles eruit op het debuut Paradise. Ik kan nu al niet wachten tot ik deze band een keer live kan zijn. Volgens mij kun je daar wekenlang op teren. Op 9 juli staat de band op North Sea Jazz in Rotterdam, 17 juli op Valkhof Festival in Nijmegen. Op 27 november in Doornroosje, 28 juni in De Spieghel en 29 november in Paradiso.

Jacob Collier – In My Room

jacob-collier-album-art
Een heldere nacht aan een helder meer, vuurvliegjes en de zomerse kou die je op je huid voelt. Dat is een beetje het vredige gevoel dat ik bij het album van Jacob Collier krijg. Het ultieme geluk waarvan je weet dat het niet eeuwig duurt, maar je wel even kan opfleuren. De slechts 21-jarige jongeman werd vorig jaar door The Guardian al de messias van de nieuwe jazzmuziek genoemd, en niet vreemd ook. Zijn rustgevende doch ingenieuze arrangementen, zijn manier van vocalen presenteren (meerstemmig) en de fascinerende muzikale wegen die hij inslaat zijn wat mij betreft simpelweg fantastisch. Fans kunnen Jacob op 9 juli alvast zien op North Sea Jazz in Rotterdam.

Sara Watkins – Young In All The Wrong Ways

sarrawatkins_younginallthewrongways
De Amerikaanse singer-songwriter Sara Watkins heeft het genre singer-songwriter samengegooid met country, bluegrass, indiefolk en indierock. En dat levert een interessante maar vooral meditatief album op. De zwoele stem van Sara zweeft fijn op de muziek die ze heeft geschreven. Bij sommige nummers krijg je het gevoel een krans van madeliefjes te willen dragen, anders nummers swingen juist weer een stuk meer. Maar elk nummer is op zijn eigen manier intiem. Helaas voorlopig niet live te zien, maar wie weet wordt er nog een Europese tour gepland.

Advertenties