Ode aan mijn enige vrouwelijke rolmodel


Beeld: Barbie

Beeld: Barbie


In mijn jeugd waren er buiten mijn familie niet echt vrouwen tegen wie ik opkeek. Er was er eigenlijk maar eentje, en dat was Barbie. Maar, hoorde ik van alle kanten, dat was totaal onrealistisch. Zoals Barbie moet je niet willen zijn als meisje.

Als het aan de critici lag, voornamelijk de iets oudere meiden in de buurt, was Barbie namelijk niet realistisch. Haar benen waren te lang en haar organen paste echt niet in haar buik. Natuurlijk is de schoonheid van Barbie niet realistisch, dat snapte ik als meisje van zeven ook wel. Dat snapte ik beter dan waarom het haar van mijn poppen niet terug groeide als ik kappertje met ze speelde. Nog steeds lees ik constant kritiek op Barbie. Dat komt voornamelijk door de vrouwen die door middel van plastische chirurgie op de pop willen lijken. De vrouwen die de totaal andere kant van Barbie missen: haar innerlijk. 

Prinsessen en politiemannen

Ik kom uit de tijd dat meisjes prinsessen werden en jongens politieman. Dat zou tegenwoordig een mediarel betekenen, maar de meesten van ons zijn er aardig goed vanaf gekomen. Ik wilde ook prinses worden, tot ik erachter kwam hoe ons Koningshuis in elkaar zit. En hoe verschrikkelijk saai het is. Alleen op de jurken van Máxima ben ik nog regelmatig jaloers. Maar als ik straks met Leonardo DiCaprio ben getrouwd, kan ik die ook gewoon kopen. Dan kan ik tenminste nog een beetje mezelf zijn zonder het hele land in diskrediet te brengen.

Barbieboeken

Elke maand kreeg ik als meisje een roze kartonnen doosje op de deurmat met daarin een Barbieboek. Ik heb de reeks verslonden. Barbie was namelijk niet alleen de prinses, zuster en juf, ze was ook een stoere rockster, dokter, piloot, redde olifanten in Afrika en reisde (alleen) de wereld over als ze daar zin in had. Dezer dagen was ze waarschijnlijk ook nog succesvol reisblogger geweest. Serieus, Barbie is écht overal geweest en jobhopt meer dan de gemiddelde millennial. Net als de talloze uitvoeringen van de poppen. Dat ze een mooi koppie had, was leuk. Maar dat ze deed waar ze zin in had en bereikte dat met louter talent, vriendelijkheid en doorzettingsvermogen, dát is pas echt blijven hangen. Als Barbie het kan, dan kan ik het ook, vond ik.

Barbie liet mij inzien dat ik niet per sé prinses of kleuterjuf hoeft te worden. Of mama. Iedereen wilde mama worden in mijn vriendenboekje. Maar dat het wel mag. Barbie deed wat ze wilde. En volgens mij heb ik daar een aardig lesje uit getrokken. Barbie was mijn rolmodel. Maar alleen om wat ze deed. Niet om hoe ze eruit zag. Mijn organen zijn me iets te dierbaar voor die taille, net als mijn eten en drank. En mijn haar is me net te gezond voor een dosis blondeermiddel.

Rolmodel

De afgelopen jaren is Barbie steeds mooier geworden. Ze is er nu letterlijk in alle soorten en maten. Ik deed een vreugdedansje op de redactie toen dat persbericht binnenkwam. Het liet me nog eens nadenken over het icoon dat ik als kind had.

Ook de nieuwe poppen kunnen alle avonturen beleven die ze willen, en wie weet krijgen ze ooit wel hun eigen roze boekenreeks. Ik hoop dat de meisjes die nu met ze spelen, over een jaar of twintig ook die avonturen kunnen beleven. Net als ik. Want stiekem is Barbie nog steeds een beetje mijn rolmodel. En is het mijn plan om nog veel ambitieuzer te zijn dan mijn blonde vriendin van vroeger. Misschien wat specifieker ambitieus, dat is praktisch. Maar ik wil minstens zo’n leuk leven als Barbie. En nog veel meer van de wereld zien. Met of zonder roze boekenreeks.

Beeld: Barbie

Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram, Twitter en Snapchat!

2 Reacties op “Ode aan mijn enige vrouwelijke rolmodel

Reacties zijn gesloten.