De soundtrack van… Waldo Volmer


Wat mijn eigen muzieksmaak is, weet ik natuurlijk wel. En die van mijn vrienden ook. Maar ik ben ook best benieuwd waar andere mensen luisteren! Iedere week hoor ik daarom bekende en minder bekende (muziek)mensen uit over wat zíj nou eigenlijk luisteren. Deze week is dat Waldo Volmer.

Ik ben Waldo Volmer, werkzaam als freelance muziekprofessional. Concreet houdt dat in dat ik aan diverse projecten werk: Ik ben momenteel oprichter/eigenaar en general manager van muziekplatform Never Mind The Hype, programmeur bij podium Gigant, gastdocent aan de Herman Brood Academie en podiumpresentator voor o.a. Mojo en Buma Cultuur. En ik ben als de dood voor lijstjes.

De soundtrack van… Vroeger

Bij ons thuis was voornamelijk mijn vader verantwoordelijk voor wat er op de ‘pick-up’ (zo werd dat toen genoemd) lag, mijn moeder had niet zo’n uitgesproken voorkeur. Pa hield (en houdt) van de betere country; Willy Nelson, Kris Kristofferson, Merle Haggard, Waylon Jennings en natuurlijk Johnny Cash.

Daarnaast werd er veel Ierse folk gedraaid, The Dubliners in het bijzonder. Een paar weken geleden had ik (de huidige) Dubliners geboekt in Gigant en mijn ouders waren daar bij aanwezig. Full circle. Uit dat rijke repertoire kies ik de traditional Seven Drunken Nights. Zodra die er in knalde was het feest in Huize Volmer.

De soundtrack van… Je jeugd

Tsja, wat is jeugd he? Te beginnen bij mijn wat vroegere jeugd, met een plaat die voor mij nog steeds geldt als een van de beste platen of all times: Graceland van Paul Simon. Feitelijk is dat misschien niet zo, maar door het gevoel dat die plaat nog steeds oproept is dat het voor mij. Ook dit album kende vele draaibeurten bij ons thuis. Ik playbackte met een vriendje op de basisschool You Can Call Me Al, terwijl we de videoclip naspeelden. Hij was namelijk behoorlijk lang en ik vrij klein – sommige dingen veranderen niet.

Verder herinner ik me het luidkeels meezingen op Midnight Oil’s Beds Are Buring op mijn eerste middelbare schoolfeestje, met rode oortjes luisteren naar Straight Outta Compton van N.W.A. (op cassettebandje, nog steeds in mijn bezit!) en mijn beste moves op Can’t Touch This van MC Hammer. De eerste helft van de jaren ’90 was echter de belangrijkste muziekperiode voor mij. Met een stroom aan te gekke hiphop-tracks die nu als classics gelden, van acts als House Of Pain, Cypress Hill, A Tribe Called Quest, Public Enemy en Arrested Developement (just to name a few).

En natuurlijk de doorbraak van de grunge door Nirvana’s Nevermind. Deze en andere bands uit het genre, zoals Pearl Jam, Soundgarden en Alice In Chains, hebben wel een duidelijk stempel gedrukt op mijn muzikale ontwikkeling. Maar ik breek een lans voor een andere band uit die tijd. Een plaat die me destijds volledig overrompelde, was het mindblowing debuut van Rage Against The Machine. Zoveel power en oprechte verontwaardiging, met songs die stuk voor stuk de puisten van mijn pubergezicht bliezen.

De soundtrack van… Een verliefdheid

Ik wordt niet snel écht verliefd. Wel elke dag een klein beetje, als ik daar op moet anticiperen ben ik rap door mijn playlist heen. Sowieso ben ik nogal emotioneel introvert, een binnenvetter. Verliefdheid vind ik een ingewikkelde ‘state of mind’ (maar ja, wie niet) en daarom link ik die denk ik ook niet makkelijk aan een specifieke song. Maar er zijn wel artiesten die bij mij een soortgelijk gevoel oproepen. Eerste die me te binnen schiet is Iron and Wine. De liedjes van Sam Beam zijn licht melancholisch maar ook vrolijk. Lieflijk zonder pathetisch te worden. Dat past vind ik wel bij verliefdheid.

De soundtrack van… Liefdesverdriet

Mensen die mij kennen weten dat ik niet vaak in een relatie zit. Mijn laatste break up – en dus liefdesverdriet – ligt inmiddels alweer jaaaren achter me. Maar in de sporadische gevallen dat er sprake was van een relatie die zo diep ging dat het voor hartzeer zorgde, vond ik altijd troost in stemmige folky troubadours als Sufjan Stevens, William Fitzsimmons en Bon Iver. Maar ik denk dat ik de meeste traantjes heb gelaten bij de songs van Antony and the Johnsons. De stem van Antony raakt sowieso een gevoelige snaar, dus als ik tijdens zo’n periode in de trein zat en die piano en trieste vibrato zette in, dan besloegen de ramen wel een beetje.

De soundtrack van… Het ultieme goede gevoel

Ik dacht aanvankelijk aan een song van Weezer, de koningen van feelgood rock. Songs als Buddy Holly, Hash Pipe en Island In The Sun geven mij een instant geluksgevoel. Maar toen herinnerde ik me ineens No Rain van Blind Melon. Wederom uit die fijne beginjaren ’90. De tekst is helemaal niet zo vrolijk, maar de melodie en zanglijn zijn zo aanstekelijk dat ik me bij elke luisterbeurt ook in een bijenpakje wil hijsen en over straat rond wil dartelen.

De soundtrack van… Een roadtrip

Ook in de auto luister ik naar heel veel verschillende dingen. Niet zelden naar BNR (Business News Radio), daar wordt ik rustig van. Maar voor een echte roadtrip wil ik gewoon iets dat lekker uit de speakers blaast. Blik op oneindig en op weg naar avontuur. Ideaal voor dat soort momenten vind ik een fijne pot desert-/stonerrock. Wires van Red Fang bijvoorbeeld. Dan waan ik me direct op een Amerikaanse highway die een open vlakte doorkruist. Liefst draai ik dan ook bij ieder stoplicht het raampje open, want dan voel ik me behoorlijk bad ass.

De soundtrack van… Een werkdag

Als ik aan het werk ben, moet de muziek niet al te veel aandacht vragen. Dan raak ik afgeleid. Beste werkmuziek is voor mij dan ook muziek waar ik positieve energie van krijg en die gewoon lekker binnenkomt terwijl ik bezig ben. Bands als The Decemberists, Local Natives en (de oudere) Yeasayer draai ik bijvoorbeeld vaak tijdens het werk. Daar zit een lekkere drive in en is grotendeels up-beat. Yeasayer was weer geweldig op Best Kept Secret afgelopen editie, maar ik kies in deze toch voor Local Natives. Meermaals live gezien en ik word altijd superblij van die band. Goede energie om op te werken!

En tot slot: je favoriete nummer aller tijden?

Ja, dit is natuurlijk een onmogelijke vraag. Daarom vrees ik lijstjes. Er speelt dan zoveel door mijn hoofd dat ik blokkeer en niks meer kan opnoemen. Ik heb het mezelf dan ook iets makkelijker gemaakt door een nummer te kiezen van mijn favoriete artiest aller tijden: David Bowie. Een complete kunstenaar en een vernieuwende en visionaire muzikant.

We gaan in deze rubriek door de tijd heen en David Bowie heeft in veel van die periodes een rol gespeeld in mijn leven. Maar ja, dan nog! Welk nummer kies je dan uit ’s mans rijke oeuvre? Ik heb uiteindelijk gekozen voor Starman. Niet omdat ik dat per se zijn beste nummer vind, maar omdat ik er een belangrijke, recente herinnering aan koester. In april ben ik naar de tentoonstelling Bowie Is in het Groninger Museum geweest. Samen mijn oudere broer, die me als eerste liet kennis maken met Bowie en tegenwoordig in Canada woont. Sowieso dus een bijzondere dag. Eén van de tentoongestelde stukken, was het pak dat Bowie droeg in de live-video van Starman. In de vitrine werd ook de video gedraaid. Dat was wel een moment waarop het bij me binnenkwam dat één van grootste iconen van de 20e eeuw niet meer was.

Lees hier de rest van de soundtracks!

Beeld: Bram Petraeus voor VVV Amersfoort

Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram, Twitter en Snapchat!

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s