Hier moet je zijn: mijn favoriete plekjes in Londen


Het is alweer twee weken geleden dat ik een weekendje in mijn eentje door Londen struinde. Nou ja, alleen, in Londen ontmoet je genoeg mensen. Ik at, ik dronk en ik snoof een hoop cultuur. En natuurlijk wil ik je mijn favorieten niet onthouden! De ene veel bekender en uitgekauwder dan de ander. Maar plekjes waar ik me enorm heb vermaakt.

Lees ook: De cyclus van het hipsterbestaan in Londen

Tate Modern

img_0971
Op advies van vriendin en collega Alice, besloot ik mijn koffer en jas te parkeren bij de garderobe en het Tate af te struinen. Dat laatste was misschien niet zo’n goed idee. De laatste keer dat ik er was, was The Switch House nog niet open. Nu wel, en op de tiende verdieping heb je een prachtig uitzicht. Een beetje koud, maar als het helder is heb je fantastisch uitzicht.

Overigens is het werk in de Turbine Hall ook de moeite waard. Tot begin april hangt er een kunstwerk waarbij je op de grond moet gaan liggen. Het is een hele gekke ervaring, maar wel onwijs tof.

The World’s End

Of het de kroeg uit de film is, weet ik niet. De cultfilm over dé ultieme pubcrawl heb ik nog niet gezien, maar de kroeg wel. Als je het metrostation Camden Town uitkomt, sta je al praktisch direct voor het einde van de wereld. Het is de plek voor rock- en metalliefhebbers. In het weekend zul je er voornamelijk toeristen en corpsballentypes vinden, maar de Guinness is goed, net als de muziek. En ideaal voor of na je naar The Underworld bent geweest voor stevige live gitaren.

The World's End op een zaterdagmiddag.

The World’s End op een zaterdagmiddag.




Camden Stables

Heerlijk eten, vreemde winkeltjes en een gin distilleerderij. Daarvoor moet je ook in Camden zijn. De straat vanaf het station naar de Stables is verworden tot een toeristentrekpleister incluis dubieuze piercingshops en souvenirwinkeltjes, maar heeft toch nog steeds wel haar charme. In de Stables mogen geen ketens, waardoor je wel echt unieke winkeltjes met alternatieve producten en kleding vindt. Ook zijn er nog een hoop details bewaard of nagebootst die je aan de stallen die het eerst waren doen denken. Ontwijk het in het weekend: dan is het vooral vol met toeristen. Overigens is het ook de plek waar je het officiële standbeeld van Amy Winehouse vindt.

Op weg naar de Stables kom je een hoop straatkunst tegen.

Op weg naar de Stables kom je een hoop straatkunst tegen.


Chianti leeft van letterlijke straatkunst: hij verzint ter plekke gedichten die hij op straat schrijft. Als je wil, kun je doneren. Hij maakt ook met plezier een praatje.

Chianti leeft van letterlijke straatkunst: hij verzint ter plekke gedichten die hij op straat schrijft. Als je wil, kun je doneren. Hij maakt ook met plezier een praatje.

King’s Cross

En dan niet voor perron 9 3/4 waar je uren voor in de rij moet staan om een Harry Potter-achtige foto te maken. Sinds een paar weken wordt er kunst gecureerd aan de achterkant van het station. Het zorgt voor een heel gezellig sfeertje naast het King’s Cross Theatre. Voor een gezellig sfeertje moet je niet pas om elf uur aankomen, het zijn vooral theatergangers die lekker blijven hangen.

In het midden van deze kooi hangt een schommel waar je gewoon op kunt schommelen.

In het midden van deze kooi hangt een schommel waar je gewoon op kunt schommelen.


Aan de andere kant van het station is er op woensdag, donderdag en vrijdag een markt met ‘real food’, producten van specialisten. Honing, chocola, gerookte producten, kaas, er is van alles. En op het hoekje zit een Five Guys. Ik ben niet bepaald een liefhebber van rundvleesburgers, maar zelfs ik wilde nog een keer bestellen. Het is dat een hele hoop mensen dat ook bedachten…


Brixton

Door een Londenaar werd ik meegenomen naar Brixton. Naar The POW, Prince of Whales, naast metrostation Brixton. Elke donderdag en zaterdag zijn daar live jazz jamsessies. De sfeer? Een soort Pop-O-Matic in Tivoli Oudegracht, maar dan met live jazz. De mensen zijn vriendelijk, de gin tonic’s zijn heerlijk en je kunt zowel dansen als lekker aan een tafeltje zitten. Bijkomend voordeel: er zijn weinig toeristen en je kunt tot vroeg in de ochtend dansen.

Struinen achter Tower Bridge

Google Maps is in het buitenland mijn beste vriend. Behalve als ik de verkeerde bestemming intyp. Dus stond ik ineens bij halte London Bridge in plaats van Shoreditch. Ik besloot door de buurt aan de zuidoostelijke kant van het station te struinen, Southwark. En dat is een heerlijk stukje Londen. Rustige straatjes, mooie gebouwen, schattige huisjes én een hele hoop brouwerijtjes en rustige restaurantjes. Probeer te verdwalen en loop een willekeurige brouwerij of speciaalbierbar binnen. En kijk om je heen, er is een hoop te zien.

Vanaf de kleine straatjes is het nieuwe Londen al te zien in Southwark.

Vanaf de kleine straatjes is het nieuwe Londen al te zien in Southwark.

The Eagle

Gratis tip van mijn AirBNB-host toen ik vertelde dat ik al járen geen Fish & Chips meer had gehad. The Eagle in Shoreditch. “Ze nemen al het eten vrij serieus, maar goeie Fish & Chips krijg je er zeker”, vertelde ze. Geen woord aan gelogen. Wel minder leuk in je eentje dan samen met één of meer anderen, maar zeker de moeite waard. Op zondag kun je onder het genot van kranten en rustige muziek lekker brunchen met Bloody Mary’s, ideaal als je er in de buurt logeert dus. Voor de pubquizfans is er elke woensdag een quiz.

Lazarus

Ik ben nog steeds aan het nagloeien van Lazarus, de musical van Bowie. (De muziek staat op Spotify, tipje.)

A photo posted by Ingelise de Vries (@ingelisedevries) on

Als laatste een tip die beperkt houdbaar is: de musical Lazarus. De musical werd geschreven door David Bowie en Enda Walsh en geregisseerd door de Nederlandse regisseur Ivo van Hove. De muziek zijn allemaal nummers van David Bowie, meestal omgeschreven in een nieuwe versie. Er zitten twee nieuwe nummers in. De cast? Die acteert en zingt fantastisch. Het decor? Verschrikkelijk mooi met een hoop videoprojecties. De muziek? Live en verschrikkelijk strak.

Het verhaal? Een vervolg op The Man Who Fell To Earth, het boek uit 1963 dat in 1976 werd verfilmd met David Bowie in de hoofdrol. Buitenaards wezen Thomas Newton zit nog steeds vast op aarde en is in een flinke depressie geraakt. Hij brengt zijn dagen gin drinkend en tv kijkend door. In het verhaal wordt je aan de hand van de personages, muziek en flink heftige beelden en projecties meegenomen in Newton’s hoofd, op zoek naar rust. Heftig, maar prachtig. En een soort reis door Bowie’s leven, waar ook een hoop aspecten van mee zijn genomen.

Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram, Twitter en Snapchat!

Een Reactie op “Hier moet je zijn: mijn favoriete plekjes in Londen

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s