De vergeten liedjes van de Top 2000: The National – Fake Empire


De stemming is gesloten en wat de Top 2000 wordt blijft nog even gissen. Maar we kunnen zeker zijn van een hoop klassiekers die er weer instaan. Sinds 2013 ben ik op zoek naar liedjes die de Top 2000 nooit halen maar het niet verdienen om in de vergetelheid te raken. Ik heb de afgelopen tijd honderden suggesties binnengekregen. Met zorg en liefde heb ik gepoogd een mooie top 20 samen te stellen. Over elk liedje lees je tot de 25e een mooi verhaal! Vandaag is het The National met Fake Empire.

Meestal kies ik in deze rubriek voor bands of artiesten waar ik zelf ook veel mee heb. Maar soms moet je ook even gedwongen worden een band tof te vinden. Bij mij is dat The National, een alternatieve rockband uit Brooklyn. Het is een steengoede band met verschrikkelijk goede muziek, maar het raakt me op één of andere manier niet zoals een David Bowie of Nick Cave kan doen. Maar op advies (of vriendelijke dwang) van mijn lievelingsbarman van Amsterdam, kon ik The National in deze rubriek na vier jaar niet laten staan.

Ik las ooit een artikel dat je jezelf kunt aanleren bepaalde muziek mooi te vinden. Dus na een keertje of zeven het requiem van Mozart, zou je het met plezier luisteren. Ik kan het artikel niet meer vinden, dus gooi het gerust in de reacties. Of dat het is dat ik The National steeds meer kan waarderen of dat het mijn stemming is, dat weet ik niet. Maar na heel vaak Fake Empire moest ik toch besluiten het nummer erin te zetten.

Polyritmiek

Het is niet zomaar een bijzonder nummer. Buiten dat de stem van zanger Matt Berringer is extreem laag is, dat betovert mij wel vrij aardig, kent het nummer een mooie opbouw die me doet denken aan On Every Street van Dire Straits. Het begint klein en zwelt steeds meer aan. Daarnaast is het nummer polyritmisch, iets dat je vrij zelden hoort in de pop-, en rockmuziek. Schrijver Bryce Dessner claimt zelfs dat het nog nooit is gedaan in de rock. Althans, hij heeft het nog nooit gehoord.

Polyritmiek betekent dat er in één nummer verschillende ritme’s worden gespeeld. De drum geeft bijvoorbeeld een ander ritme aan dan de bas of een ander ritmeinstrument. Vooral in West-Afrikaanse en Cubaanse muziek hoor je dat veel. In het geval van Fake Empire is het gebaseerd op een ritme dat klinkt als vier keer vier, dus je kunt vier keer tot vier tellen en dan begint het ritme weer opnieuw. In werkelijkheid is het vier keer over drie. Dat hoor je in het begin nog niet echt goed, maar als de drum na anderhalve minuur aanzwelt, hoor je dat er wat anders is aan het nummer, vooral het contrast tussen de piano en drum wordt duidelijk. Het geeft wat mij betreft iets dynamisch, al klinkt het in eerste instantie misschien een beetje raar. Maar dat in combinatie met het steeds groter wordend aantal instrumenten, zoals blazers en harmonieën, maakt het een steeds groter nummer.

Verloren generatie

Als je het over de teksten hebt, spreekt het nummer misschien wel voor een groot deel van de Millennials, mensen die tussen 1981 en 2000 zijn geboren. We zijn vaak enorm druk en vluchten graag even weg van de realiteit. Matt Berringer beschreef het in The Quietus: “Het nummer gaat over niet om kunnen gaan met de realiteit. Dus doen we alsof de wereld volzit met mooie dingen.” En dat is voor veel mensen denk ik best herkenbaar. Of dat echt aan onze generatie is, is natuurlijk betrekkelijk. Wellicht is het gewoon een levensfase die onze ouders en grootouders ook hadden. De tekst is hoe dan ook poëtisch en in combinatie met de muziek lijkt me er geen twijfel over mogelijk dat Fake Empire in deze lijst thuishoort.

Lees hier alle vergeten liedjes van vorig jaar terug. Omdat luisteren natuurlijk veel leuker is, kun je je abonneren op deze afspeellijst op Spotify. Benieuwd naar alle tips die binnenkwamen? Die kun je hier beluisteren!

Nog tips voor vergeten liedjes? In de reacties, via Twitter of mail kun je al je suggesties deponeren. Hij komt sowieso in de afspeellijst!

Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram, Twitter en Snapchat!

Advertenties