De soundtrack van… Peter Kwint


Wat mijn eigen muzieksmaak is, weet ik natuurlijk wel. En die van mijn vrienden ook. Maar ik ben ook best benieuwd waar andere mensen luisteren! Iedere week hoor ik daarom bekende en minder bekende (muziek)mensen uit over wat zíj nou eigenlijk luisteren. Deze week is dat Peter Kwint.

Ik ben Peter Kwint. Bijna 32. In het verleden studeerde ik filosofie en politicologie en werkte ik met gehandicapten. Nu zit ik in de Amsterdamse gemeenteraad voor de SP en word ik na maart Kamerlid voor diezelfde partij.

De soundtrack van… Vroeger

Vroeger op vakantie betekende zo’n box vol met cassettebandjes. Wat me er nog van bij staat is sowieso REM, Simon and Garfunkel, Jim Croce en Don McLean. En dat dan zesentwintig keer achterin een warme auto op weg naar Toscane terwijl ik ruzie aan het maken was met mijn broertje over wie er teveel plek op de achterbank in nam. Maar Vincent van Don McLean heeft de meeste indruk achtergelaten. Die heeft ook niks ingeboet aan schoonheid. Al zou ik zonder die herinneringen dit liedje morgen voor het eerst horen zou ik het weer fantastisch vinden.

De soundtrack van… Je jeugd

There’s A Black Hole in the Shadow of the Pru. Van American Nightmare. Ongelooflijke bak herrie. Maar ik was zestien toen die plaat uitkwam en luisterde al wel naar punk. Ik ging naar de platenzaak in Dordrecht waar ik al mijn vrije tijd doorbracht en daar werd me deze aangeraden. De eerste twee minuten zat ik alleen maar met mijn mond open. En na 2 minuten begint deze track. Everyone I Ever Loved Went Down in History en dan vol gaan. Meteen verkocht. En nu ga ik als oude vent nog steeds naar van die hardcore punk concerten. Vanaf dat moment wist ik dat ik daar moest zijn. En dat bevalt me nog steeds. Ik zou niet direct zeggen dat daar in die stoel bij de platenzaak nou echt mijn allerfijnste jeugdherinnering was, maar het was wel een hele bepalende.

De soundtrack van… Een verliefdheid

Dit was nog best ingewikkeld. Ik heb een vrij eenkennige muzieksmaak. Aan de ene kant luister ik veel punk en hardcore. Hard, snel en beuken. En aan de andere kant heel veel rustige, alternatievere country. Maar zeker in die laatste groep gaan de meeste liedjes over treinen, dooie honden, alcoholverslavingen en beeldschone vrouwen die uiteindelijk toch vreemdgaande kutwijven blijken te zijn. Toen ik met mijn (ondertussen) vrouw liedjes zat uit te zoeken voor tijdens onze ceremonie, die vrienden zouden spelen dachten we elke keer bij de eerste coupletten dat die wel goed waren. Maar dan ergens in het derde couplet ging er toch weer iemand dood of vreemd.

Ik kies voor JW Roy zijn Crazy Love. Eigenlijk een doodsimpel liedje over de keuze voor liefde en er gewoon voor gaan. Die heeft JW op onze bruiloft ook gespeeld. En het liedje heeft alles wat een goed liefdesliedje nodig heeft. I miss it when it’s gone, dat is heel simpel geformuleerd wel de kern.

De soundtrack van… Liefdesverdriet

Ik heb al miljoenmiljard jaar een relatie dus een herinnering aan liefdesverdriet valt niet mee. Maar er zijn een paar liedjes waarbij ik bijna altijd zou kunnen huilen, iets wat ik verder eigenlijk praktisch nooit doe. Een van die nummers is There’s Hope for You van William Elliott Whitmore. Een oude punker die ondergetatoeëerd en voorzien van een banjo en gitaar de wereld over reist en ingetogen country maakt. Dit nummer is een soort afscheidsnummer, waarin hij degene die overblijft vertelt dat het wel goed komt. Maar dat het voor hem te laat is. Echt mijn ultieme tranentrekker (samen met Elephant van Jason Isbell.)

De soundtrack van… Het ultieme goede gevoel

Ha! Dat moet of een punk cover zijn of verschrikkelijk wanstaltige jaren ’80 rock. Bon Jovi of Whitesnake, dat brengt altijd een grote grijns op mijn harses. Of nee, Love You More van DJ Paul Elstak. Gewoon omdat er zo idioot veel goede herinneringen aan dat nummer hangen. Van talloze feestjes met vrienden waar ver na twaalven altijd een moment komt dat we aan de happy hardcore gaan, tot mijn eigen bruiloftsfeest en de mooiste momenten bij Feyenoord in de Kuip.

De soundtrack van… Een roadtrip

Mag het ook een playlist zijn? Dan is het mijn punk rock cover karaoke lijst. Allemaal nummers die je van A tot Z mee kan schreeuwen. Maar dan drie keer zo snel en een stuk valser. Precies waar ik van houd dus. Eerder moest ik wat vaker met de auto voor mijn werk. Niks beter dan ’s avonds terugrijden vanuit Friesland of Limburg naar Amsterdam en dan twee uur lang dit voluit meezingen. En in tegenstelling tot mijn andere playlists kennen de meeste eventuele passagiers hier ook het nodige van. Dus die mogen dan gewoon meezingen.

Als het echt een liedje moet zijn, dan is het Buy Me A Boat van Chris Janson. Een walgelijk Nashville style country hitje. Maar als huwelijksreis zijn mijn vrouw en ik drie weken gaan rondreizen in de Southern States. Huurauto en gaan. En welke zender je ook aanzette, dit nummer kwam langs. Na een paar dagen heb ik mijn verzet opgegeven tegen Ilse die hem elke keer harder zette. En na een week was ik om. Had ik nog twee weken over om voluit mee te zingen. En nu is het een mooie herinnering aan een topreis.

De soundtrack van… Een werkdag

Sick of it All van The Distillers. Die duurt maar drie minuten, maar in die tijd krijg ik meer werk gedaan dan anderen in 1 dag. Drie minuten van pure teenage angst op speed. Brody Dalle klinkt alsof ze ontbijt met een pak scheermesjes en die bas dendert er achteraan alsof ze de trein moeten halen. Ik stuiter wel bijna achter mijn laptop vandaan, maar als ik snel iets moet doen werkt dit voor mij uitstekend.

En tot slot: je favoriete nummer aller tijden?

Dat moet iets van Johnny Cash zijn. Er is geen moment dat ik niet naar Cash kan luisteren. Van mijn eerste maandsalaris (of een veel te groot deel ervan in ieder geval) toen ik fulltime ging werken heb ik een ‘The Legend’ box gekocht. Inclusief litho van Cash zijn favoriete artiest. Een dik fotoboek met allerlei limited edition opnamen. Echt nerdwerk. Maar ik ben een Cash nerd. En het kan natuurlijk niet om dan een cover als favoriet te kiezen, maar Father and Son dat hij samen zingt met Fiona Apple vind ik zo gruwelijk mooi. Maar mijn favoriete Cash-nummer wisselt met enige regelmaat. Het enige wat hetzelfde blijft is dat het Cash is. All day. Every day.

Beeld: Tom Roelofs

Lees hier de rest van de soundtracks!

Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram, Twitter en Snapchat!

Advertenties