3 fijne albums voor komend weekend


Drie fijne albums voor het weekend
Het weekend is weer in aantocht! Nog even volhouden en het eerste vrijdagmiddagborreldrankje kan weer worden opengetrokken. Ik zit komend weekend heerlijk op het festival Grasnapolsky, waarschijnlijk het Nederlandse festival met het allermooiste decor dat je kunt bedenken. Er zijn alleen voor de zondag nog tickets, ik kan je van harte aanraden toch even langs te gaan. Mocht dat allemaal niet lukken, dan heb ik hier drie fijne platen voor je uitgezocht om je festivalloze weekend wat beter te maken.

Rag’n’Bone Man – Human

rag-n-bone-man-human
Wat deze man precies doet, weet ik ook niet. Zijn stem is betoverend, om nog maar te zwijgen over het feit dat hij ook nog echt weet hoe hij ‘m goed gebruikt. Human stond hier al even op repeat, maar nu is het gelijknamige album er ook éindelijk. Hij wisselt goed af tussen het dramatische van het titelnummer, maar weet er hier en daar nog geregeld een opzwepender nummer in te gooien met een Be The Man. Toch weet hij altijd het melancholische ondertoontje te behouden, dat geeft een fijne eenheid aan het album. Een soort geëvolueerde Gregory Porter, met gelukkig wél echt zijn eigen geluid. Want er is maar één Gregory Porter, net als dat er maar één Rag’n’Bone Man is. Op 14 april staat hij in een stijf uitverkochte Melkweg, maar ik hoop dat Lowlands of Down The Rabbit Hole ‘m toch nog even boekt voor komend festivalseizoen. Of allebei. Ook goed.

Sampha – Process

samphalabumcoverprocess
Sampha werkte al samen met artiesten als Jessie Ware, Drake, Kanye West en Solange, dat kan alleen maar goed uitpakken, toch? Klopt. Na twee EP’s is het tijd voor Sampha’s debuutalbum Process. Daar zoekt hij het snijvlak tussen soul en elektronische muziek op. En dat pakt onwijs fijn uit. Net als de hiervoor beschreven artiest heeft Sampha een onwijs prettige stem die hij goed weet te gebruiken. En goed weet te bewerken, hij schroomt niet af en toe een licht effect toe te voegen om zijn muziek meer waarde te geven. Lukt prima. Persoonlijk word ik heel blij van (No One Know Me) Like The Piano en Take Me Inside waar hij gretig gebruikt maakt van de piano op geheel eigen wijze. Op 23 maart kun je ‘m live zien in Paradiso.

The Mysterons – Meandering

excel96481_mysterons_hr
Over sommige albums is het lastig om wat te zeggen. Gewoon omdat ze heel prettig luisteren. Dat is ook het geval met The Mysterons, een band van eigen bodem die van allerlei stijlen iets pakken. Het neigt vooral naar wat psychedelisch, één van mijn favoriete genre’s. Meandering luistert simpelweg heel makkelijk weg, boeit precies genoeg om ‘m ook lekker op te hebben tijdens het schrijven of op de achtergrond en zit verder ook gewoon strak in elkaar. Dit kan me heel goed bekoren.

Advertenties