Donderdagdeuntjes: Jeangu Macrooy, Sue The Night, Zitakula


Terug van weggeweest: donderdagdeuntjes! Drie albums die ik afgelopen week met plezier heb geluisterd of je van harte aan wil bevelen voor komend weekend. Deze week zijn het drie artiesten van Nederlandse bodem. Jeangu Macrooy, Sue The Night en Zitakula schalden deze week door mijn speakers.

Jeangu Macrooy – High On You


Ik zeg Nederlandse bodem, maar dat klopt niet helemaal. Jeangu werd geboren in Paramaribo. In 2014 kwam hij naar Nederland om in Enschede de opleiding songwriter te volgen aan ArtEZ. Dat doet hij alles behalve onfortuinlijk, Jeangu schrijft prachtige nummers. Een deel daarvan is te horen op zijn debuutalbum High On You. Hij levert daarmee ook wel een fantastisch album af. In zijn muziek neemt hij de tropische warmte van Suriname mee en dat combineert hij met koude indiefolk. Of soulfolk. Het levert in elk geval een interessante combinatie op. En laten we zijn prachtige stem niet vergeten waar hij onwijs veel mee kan. Ergens doet hij denken aan Gregory Porter, maar wat minder diep en toegankelijker. Hij is al een tijdje regelmatig op verschillende podia en festivals te zien en niet onterecht. Check wat deze man live doet.

Sue The night – Wanderland


Suus de Groot zegt je misschien niet zoveel, maar haar band Sue The Night is inmiddels wel een begrip aan het worden in Nederland. Ze maakt met haar band dromerige indiepopliedjes en de nieuwste nummers zijn net verschenen op het nieuwste album Wanderland. En wandering, ronddwalen, dat is het gevoel wat je krijgt van Sue The Night’s nieuwste nummers. Er heerst eenzelfde vibe als op de vorige albums, zonder dat je het idee hebt dat je naar hetzelfde luistert. Sluit je ogen en laat je meevoeren door Sue The Night. Op naar plekken in je verbeelding waar je nog nooit bent geweest.

Zitakula – Oasis


Holy shit, wat is dit fijn. Een sterk staaltje blaasgeweld waar je zelfs op je meest lusteloze moment energie van krijgt. Het negenkoppige gezelschap uit Amsterdam stond al op Eurosonic en heeft eindelijk het eerste album Oasis uit. In alle eerlijkheid drukte ik uit reflex, even dacht ik dat de band Oasis een nieuw album had. Tegelijk realiseerde ik me dat dat niet echt logisch is en voor ik het wist bliezen er talloze koperinstrumenten in mijn oren. Behalve dat dit een explosie van energie is, vind ik het lastig te omschrijven dus dat laat ik graag aan de band zelf over. Afrobeat, swampfunk, southern soul en psychedelische rock is de cocktail. Ik wil deze band graag op elk vrij moment in mijn buurt hebben staan. Wat. Vet. Er staat gelukkig een aardig gevarieerd tourtje voor deze zomer.

Advertenties