Luistertip: Cirque Eloize – In The Arms Of My Lover



Eén van mijn favoriete plekken in Amsterdam is Carré. Niet alleen het theater zelf, ook de buurt vind ik heerlijk. In de zijstraten, zowel aan de kant van Carré als aan de overkant van de Magere Brug. Ik krijg er altijd het idee dat ik het Amsterdam kan proeven zoals Harry Mulisch het ooit beschreef in De Ontdekking van de Hemel en ik het jaren later interpreteerde. Het was een worsteling en ik weet niet of ik de ruim 900 pagina’s nog eens durf door te ploeteren, maar het was het waard.

Favoriete gebouw

Carré werd gebouwd vlak na mijn favoriete gebouw ter wereld werd geopend, en het doet mij in zekere zin ook denken aan Opera Garnier. Daar begon tien jaar geleden mijn liefde voor theater. Met de soundtrack van The Phantom of the Opera in de versie van Nightwish, de film (2004) met de muziek van Andrew Lloyd Webber en wat later ook het boek. En anderhalve week terug zag ik het gebouw na tien jaar dromen ook echt van binnen. Het mooiste stukje architectuur dat ik ooit zag. Dat architect Charles Garnier slechts 35 was toen hij dit meesterwerk ontwierp, voert de druk om te excelleren wel een beetje op. Millennialproblemen.

https://www.youtube.com/watch?v=AexccAqWcrY

Lees ook: Cosi Fan Tutte: ‘Vrouwen zijn niet trouw, daarom gaan mannen vreemd’

Hoe dan ook, Carré weet mij altijd hetzelfde magische gevoel te geven. Ondanks dat de gebouwen in verschillende stijlen zijn gebouwd. Hoewel ik nog nooit achter de coulissen heb gekeken en alleen de zalen heb gezien, kan ik me altijd een levendige voorstelling maken bij hoe het rondom 1900 moet zijn geweest in het theater, waar veel meer dan circus te zien was. De reuring, de spanning, de losbandigheid, de kostuums, het decor. Maar een circus zag ik er nooit. Dankzij de film Big Fish vind ik ‘het circus’ dus ook iets heel magisch. Eigenlijk alles wat met entertainment en kunst heeft te maken en tussen pakweg 1850 en 1950 is gemaakt vind ik betoverend. Nogmaals: millennialproblemen.

Wedstrijd

Dus besloot ik dankzij Instagram mee te doen aan een wedstrijd om kaartjes te winnen voor Cirque Eloize in Carré. De vraag was een motivatie te geven waarom je zo graag naar het circus wilde. Als motivatie gaf ik de bovenstaande tekst in pakweg honderd woorden. Het kan dus wel kort. En ik won. Dus ik mocht naar het circus ín het circus.

Het was magisch, net zo magisch als ik had verwacht. Zonder dieren, mét briljante acrobaten, grappen en muziek. Vooral de muziek. Naast een aantal bewerkte countryklassiekersis er ook muziek geschreven voor de voorstelling. Natuurlijk geïnspireerd op het wilde westen met heel veel invloeden uit andere culturen en stromingen én ruimte voor prachtige bewerkingen voor standards waarvan de schrijvers zijn vergeten maar de muziek nog vol passie wordt doorgegeven.

Lees ook: Pippin in Carré: een coming of age-verhaal in een absurdistisch jasje

Prachtig nummer

Eén van de nummers blijft me vasthouden: In The Arms Of My Lover. Misschien is het een standard of een klassieker, ik kan ‘m in elk geval nergens vinden. Mocht je weten of (en van wie) het een origineel is, dan hoor ik dat graag. Voor nu deel ik dit nummer met alle liefde. Ik vind de muziek én de tekst zo mooi.
https://open.spotify.com/track/75vA3czV6n0lslqQUGJoty
Volgende project: een balletvoorstelling in Palais Garnier. En natuurlijk de musical The Phantom of the Opera in Londen. Verder kwam ik tot de conclusie dat ik veel te weinig country ken en luister. Suggesties? Graag. Gooi je beste countryplaten of nummers hierheen. Beloof ik ze in een playlist te zetten.

Advertenties