De Soundtrack Van… Narita Derks



Wat mijn eigen muzieksmaak is, weet ik natuurlijk wel. En die van mijn vrienden ook. Maar ik ben ook best benieuwd waar andere mensen luisteren! Iedere week hoor ik daarom bekende en minder bekende (muziek)mensen uit over wat zíj nou eigenlijk luisteren. Deze week is dat Narita Derks.

“Ik doe een beetje van alles: spreken, schrijven, kunst, me bemoeien met de politiek en organisaties vanuit ervaringsdeskundigheid adviseren over huiselijk geweld en jeugdzorg. Een beetje een multifunctionele duizendpoot die de wereld een beetje beter probeert te maken, dus.”

De soundtrack van… Vroeger

Er was niet echt een bepaald liedje dat tot in den treuren gedraaid werd, maar het nummer Message In A Bottle van The Police associeer ik met mijn moeder, die ik niet heel lang heb mogen kennen. Dat nummer luisterden we vaak samen en het werd ook gedraaid op haar uitvaart. Sindsdien heb ik overigens niet meer naar The Police kunnen luisteren zonder te veranderen in een wrak, maar dat is een ander verhaal.

De soundtrack van… Je jeugd

Uit Elkaar van Yes-R. Het is een ontiegelijk slecht nummer en ik ben absoluut de eerste om dat toe te geven, maar for nostalgia’s sake heb ik ‘m nog steeds ergens in een spotify-playlist staan. Het was mijn lievelingsnummer toen ik tien was (gelukkig is mijn muzieksmaak er sindsdien op vooruit gegaan) en ik kan me nog herinneren dat ik het toen een keer heb opgevoerd voor het pleeggezin waar ik destijds woonde. Inclusief zelfbedacht dansje met vreemde, vergezochte symboliek. Ik was een beetje raar toen ik tien was.

De soundtrack van… Liefdesverdriet

Niet specifiek liefdesverdriet, maar een nummer dat ik vaak opzet als ik de behoefte heb om de tranen even flink te laten vloeien is Los Campesinos! – The Sea Is A Good Place To Think About The Future. De lyrics slaan me nog altijd recht in mijn maag. Het was ‘het’ nummer van mij en een vriendin waarmee ik inmiddels nauwelijks contact meer heb – geen ruzie, maar gewoon een klassiek gevalletje uit elkaar gegroeid. Het was eigenlijk een beetje dé ultieme verwoording van hoe wij destijds, op ons zestiende, de wereld zagen en ervoeren.

De soundtrack van… Het ultieme goede gevoel

In This City van Iglu & Hartly. Het is echt zo’n late 2000’s indie-guilty pleasure, maar de melodie maakt zelfs míj vrolijk en het is een heerlijk nummer om ongegeneerd te playbacken. Dramatische sassy handgebaren optioneel, maar aanbevolen.

De soundtrack van… Een roadtrip

Friday I’m In Love van The Cure. Ik luisterde het per toeval toen ik onderweg was naar Berlijn, waar ik ontdekte wat van een mooie, verborgen plekjes er op de wereld zijn. Dat is alweer even geleden, maar het maakt nog altijd iets bij me los, een soort van drang om op zoek te gaan naar precies dat: de mooie, verborgen dingen.

De soundtrack van… Een werkdag

Klassieke of instrumentale muziek werkt het beste als ik schrijf, omdat er dan geen songtekst is die me af kan leiden. Aangezien ik weet dat er mensen zijn die nogal zenuwachtig worden van, ik citeer, “pianogejengel”, ga ik hier dan toch maar voor een instrumentale aanbeveling: He Films The Clouds Pt.2 van Maybeshewill. Leent zich op een of andere manier ook ontzettend goed voor filosoferen, over bijvoorbeeld hoe de mensheid aan z’n einde gaat komen, of een iets minder deprimerend onderwerp naar keuze.

En tot slot: je favoriete nummer aller tijden?

Dat verandert ongeveer elke week, soms twee keer per week. Momenteel ga ik wel lekker op Werewolf van CocoRosie.

Lees hier de rest van de soundtracks!

Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram en Twitter!

Advertenties

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s