Dit zijn dé Nederlandse artiesten van 2018


Althans, dat denk ik. Afgelopen weekend was ik op Eurosonic en Noorderslag en kwam ik onwijs veel toffe acts tegen. Sommige zag ik niet dit weekend maar al eerder, andere acts wisten me dit weekend te verbijsteren. Ik denk dat deze Nederlandse acts (nog meer) naam gaan maken in 2018.

EUT

Al de eerste keer dat ik ze zag was ik fan van EUT. Ik ben nadat ik in gesprek raakte met één van de bandleden toch even gaan kijken tijdens Hemelbestormers, een festival in TivoliVredenburg. Daarna zag ik ze nog een keer op Lepeltje Lepeltje in Apeldoorn en ik ben verkocht. Ik blijk gelukkig niet de enige, hopelijk kan ik ze komend seizoen op nog heel veel toffe festivals zien. Er is zowel op plaat als live echt niks op aan te merken. Ik word intens vrolijk van deze poppy, surfy, zomerse, zonnige muziek.

Luwten

Hier schreef ik ook al eerder over: Luwten. Dit titelloze debuutalbum van Tessa Douwstra, de vrouw achter Luwten, is echt één van mijn favorieten van 2017. Dromerig, magisch bijna. De prachtige stem van Douwstra wordt omlijst door allerlei bijzondere instrumenten die samen rustgevende muziek vormen zonder ook maar een moment saai te zijn.

Cartiez

Voor mij een heel nieuwe ontdekking en ook een typisch gevalletje van ‘beoordeel een act niet op de naam’. Ik ging er op basis daarvan namelijk al vanuit dat deze act in de categorie Ronnie Flex, Lil’ Kleine en Broederliefde zou vallen. Supertoffe acts, maar ik heb er helemaal niks mee. Niets bleek minder waar: Cartiez valt tussen indiepop en nederhop in. Met standaard een autotune op zijn zang en af en toe een stevig gitaarlijntje zorgt dat voor heerlijk in het gehoor liggende muziek. En wat podiumcharme betreft doet de zanger het ook absoluut heel erg goed.

Nana Adjoa

Ze is alles behalve je typische singer-songwriter, Nana Adjoa. Ze speelde als muzikant al mee met onder andere Sue The Night en A Polaroid View, en nu is het eindelijk tijd om op de voorgrond te staan. En gelukkig zeg, deze stem en muziek mag ons niet langer onthouden worden. En sorry, ik moet weer het woord dromerig gebruiken. Dromerige indiepop. De stem van Nana is ookal betoverend. Een goeie om samen met Luwten in een afspeellijst te hebben. Of nog beter: op een festival.

Tusky

Maar er is ook tijd om een potje te beuken, bij Tusky bijvoorbeeld. De band met oud-leden van John Coffey is de vrolijke punkkant opgegaan. En zoals je waarschijnlijk al verwacht van oud-Coffey-mannen, is de liveshow een feest. Frontman Alfred van Luttikhuizen heeft er geen moeite mee om zijn publiek aan het crowdsurfen en pitten te krijgen. En deze gitaarmuziek is net poppy genoeg om er ook je niet-punkvrienden mee naartoe te nemen.

Naaz

Waarschijnlijk heb je haar naam al wel regelmatig voorbij horen komen en dus is het nu maar gewoon eens tijd om de muziek op te zetten. Waar het in 2017 draaide om de mannen als Lil Kleine, Ronnie Flex en Broederliefde, heb ik zo’n vermoeden dat 2018 gaat draaien om de vrouwen. Denk aan Maan en Linde Schöne, maar ook aan I Am Aisha en Latifah. En natuurlijk Naaz, die qua stijl een net wat breder publiek kan bereiken. Naast hele fijne muziek, een bizar goede zangstem en techniek, heeft ze een enorme liefheidsfactor. Dat maakt d’r op het podium nóg toffer.

Jagd

Ik citeer hier gewoon even mezelf, de hele recensie lees je hier. “Hoewel de band slechts één EP en een handjevol singles heeft, weten ze een stevige show neer te zetten. De band gaat van indierock naar bijna doomy interludes om vervolgens weer punk-achtig verder te gaan. Inclusief heel wat heftige uithalen van frontvrouw Nanne, die ze telkens weet te halen zonder dat het schreeuwerig wordt. De muziek is dansbaar en Jagd heeft een intense lichtshow meegebracht om de show compleet te maken.”

Roxeanne Hazes

Veel mensen deinzen nog steeds terug als ik over Roxeanne Hazes begin, maar laat je niet misleiden door haar naam. Ze stond inderdaad jarenlang op het podium met haar vaders oeuvre, maar nu is het tijd voor Roxeanne. Ze zingt Nederlandstalig, met iets een Amsterdams accent, maar het is alles behalve klassiek Hazes. Roxeanne gaat veel meer richting de electropop. Het is bijna een genre op zich. Als je het niet leuk vindt, prima. Maar slinger alsjeblieft wél even het album aan voor je d’r afschrijft. Oh, en live is het ook écht een aanrader dankzij een steengoede band.

De harde bands

Natuurlijk tip ik ook graag de hardere bands. Op Never Mind The Hype zorgden Tim van der Steen en Rick de Visser voor respectievelijk tekst en beeld van de vetste acts, en ik zorgde daar tijdens Noorderslag ook voor. Check hier Eurosonic en hier Noorderslag.

Interviews met Yonaka en Equal Idiots die ik deed, vind je er binnenkort ook terug! Wil je nog een keer alles luisterde wat ik tof vind? Mijn Europese afspeellijst kun je hier checken:

Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram en Twitter!

Advertenties

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s