Extreem kort verhaal #21

‘Nee!’ Riep hij, hij was furieus. ‘Ik wil niet stil zijn. Ik wil met jou praten.’ Ze probeerde hem tot stilte te manen. ‘Lieverd, dit is een stiltecoupé.’ Hij luisterde niet, stond hij op en stampte woest op de grond. ‘Ga zitten.’ probeerde ze. Dat deed hij, met boze bewegingen. Demonstratief sloeg hij zijn armen over elkaar, perste zijn lippen strak samen en keek naar de grond. ‘Stommerd.’ Mompelde hij zachtjes. Gelukkig was hij pas vijf. Dan mag dat nog.

Advertenties

Extreem kort verhaal #20

Het plakboek onder de vodden van zijn arm viel bijna uit elkaar van alle regen, sneeuw en wandelpartijen die het had doorstaan. Behoedzaam legde hij het dus maar op de grond zo dat hij uitgebreid kon genieten van het openluchtconcert dat hij tegenkwam. Een vriendelijke jongedame bracht hem een flyer terwijl hij danste op de muziek. Zorgvuldig stopte hij de flyer in het plakboek, zodat hij het erin kon plakken als hij lijm had gevonden.

Extreem kort verhaal #19

Even weifelde hij bij de tweezits in de bus waar zij ook zat. Of hij ernaast zou gaan zitten. Ze stopte haar laatste oordopje in haar linkeroor. Het zou alleen maar ongemakkelijk worden. Ze hadden misschien nog nooit een woord gewisseld, alleen blikken, maar ze hadden elkaar nu al zo lang niet meer gezien in de bus dat hij maar doorliep.

Extreem kort verhaal #18

Het gras lag er groen en vredig bij. Kikkertjes, lieveheersbeestjes en hier en daar een vervroegde vlinder hupsten over de groene sprieten die zich eindelijk weer enigszins levendig voelden. Het onkruid dat tussen de sprieten die tussen je tenen kriebelen groeide? Dat werd voor één keer getolereerd. Zo gaat dat als het Lente is. In de tuin een welbehagen.

Extreem kort verhaal #17

Hij had een vreemd apparaatje dat hij open klikte, waarna hij er floppie-achtige dingen in stopte. In de jaren 80 was het zonder twijfel futuristisch geweest, maar nu was het vooral retro-vreemd. Hij stopte oordopjes in zijn oren en sloeg zijn minstens 600-pagina dikke, prachtig geillustreerde stripboek open. De rest van de reis staarde zijn helderblauwe ogen tussen zijn warrige krullen door zijn bril, naar de lege stoel tegenover hem.

Extreem kort verhaal #16

Die eerste lenteavonden vlakbij de winter, waar de schemering verloren gaat in een opkomende mist, waar je met je handen op de leuning van de brug over het water uitkijkt. Vlak voor het donker wordt en de nacht begint. Dat je de frisse lucht met een licht bloemige geur ruikt, de auto’s en mensen om je heen vergeet en je jas langzaamaan verder dichtknoopt. Dat zijn de mooiste.

Extreem kort verhaal #15

De snelste weg is niet altijd de beste. Haast overstemt het genieten, belemmert het zicht en is bovendien zelden goed. Details vergaan en ideëen verwelken. Ze pakte een bierviltje en schreef alles op, en nog een. Morgen zou ze wel weer verder zien, voor nu wilde ze niet de noemenswaardige gebeurtenissen missen omdat ze zogenaamd haast had.